Duwhout en iPad

Gastcolumn door Rob Verkerke

Al staat de kerstboom al ruim een week te schitteren, afgelopen woensdagavond moest ik serieus aan de bak voor een examen! Eerst was onduidelijk waar het was. Google Maps volgde mijn omweg goed en leidde mij zowaar naar de juiste plek. Ik was er al eens eerder geweest, maar waarvoor ook alweer?

Ik zag een aantal andere zoekende mensen in dit buurtcentrum en te zien aan hun outfit en uitstraling waren het ongetwijfeld techneuten. Kleurloze kleding en lopend met zo’n licht stoïcijnse tred. Ik lachte van binnen om een volwassen man met pet. Net zo eentje als mijn kinderen dragen. Ik hoop vurig dat ze dat niet zo lang blijven doen als deze bijna kale petdrager. Door nog even naar de wc te gaan, zag ik al snel dat er een aantal examenkandidaten boven wachtten en een aantal beneden. Aan de wijkbeheerder vroeg ik waar we moesten zijn (op één of andere manier doen veel techneuten dat niet), wendde mij tot het groepje dat op de verkeerde plek stond te wachten en loodste hen naar beneden. Zonder dankbetuiging volgden zij mij. De gepensioneerde examinator heette ons welkom en vroeg aan de enige vrouw in de groep of zij ook voor het examen kwam; hij was wellicht nog onbekend met het feit dat ook vrouwen in de techniek hun geld kunnen verdienen.

Toen ik de zaal binnenkwam, moest ik gelijk glimlachen. Het was de zaal waar ik een kleine vijf jaar terug met een popkoor onmogelijke choreografische bewegingen moest leren maken tijdens het zingen. Nu stonden er van die tafeltjes ver van elkaar vandaan zodat je met de beste wil van de wereld niet kon spieken. Het ging om het certificaat VOL-VCA, dat ik nodig heb voor het advieswerk dat ik verricht bij mijn klanten in de wereld van de techniek. Het gaat namelijk over veilig werken en hoe je daar leiding aan geeft. Daar zat ik dus weer. Op zo’n harde stoel achter een tafeltje met grijskleurig formicablad, maar nu niet met dat mooie maagdelijk witte lijntjespapier voor me waar ik gewend aan was. Nu zat ik voor een iPad die aan mij haar kleine letters toonde.

Na het openingsritueel van de examinator begon ik in alle rust vraag voor vraag te openen en de volgens mij juiste antwoorden aan te klikken. Het ging aanvankelijk vlot, alleen al omdat dit mijn strategie was. In de voorbereiding had ik al gemerkt dat lang nadenken tot verkeerde antwoorden leidde. Ik haperde met muis in de hand toen er wéér een rare vraag kwam die ik niet uit de theorie kon herleiden. Ik hoorde in gedachten mijn jongste zoon klagen over zijn toetsen op school waarbij ik altijd zo geduldig mogelijk antwoordde: “Gewoon altijd rustig blijven, goed lezen en stap voor stap antwoorden.” Dat hielp mij nu voor geen zier. Als niet-techneut is het al een hele stap om mij termen eigen te maken als sleuven, duwhout en haspel, en nu bracht een vraag mij zelfs in een situatie van slijpen met gevaar voor gaslek en elektrocutie, en dat dan aan een pijpleiding op 20 meter hoogte… De mentale spanning nam toe, en dat los je dan weer niet op met lekker technisch concrete veiligheidsmaatregelen.

Ik dacht terug aan mijn centraal eindexamen op het College Marnix van Sint Aldegonde te Haarlem. Die lichte pijn in de buik van toen, ervaarde ik na ruim dertig jaar, nu op eenzelfde manier. Destijds gaf mijn moeder mij vooraf vitamine B complex en verzekerde mij dat het goed was voor mijn concentratie. Nu moest ik het zonder deze placebo doen. Inmiddels gesterkt door mijn ervaring in sporten onder prestatiedruk, schreed ik voort met al snel weer een ontspannen ademhaling. Na de zeventig zowel makkelijke als lastige opgaven twijfelde ik eraan of ik ging voldoen aan de slagingsnorm van 64,5% goed beantwoorde vragen. Ouderwets stak ik mijn vinger in de lucht zoals de examinator vooraf had gevraagd. Na zijn toestemming drukte ik op de knop voor beëindiging van de toets, wetend dat de uitslag gelijk in beeld zou komen. Anders dan weken wachten op de uitslag, sprong direct in beeld dat ik geslaagd was. Ik kreeg een hand van de beste man die mij complimenteerde met de ruime score. Blij pakte ik mijn jas en telefoon en bedankte hem luid, onbedoeld de overgebleven examenkandidaten storend in hun concentratie.