Gastcolumn door Rob Verkerke

Wat is er mooier dan stilte? De stilte na het laatste muziekakkoord. De stilte in de natuur als die even lijkt te bestaan. Een plotselinge stilte tijdens een gesprek. Een stilte die ruimte krijgt. Anders dan een stilte die zich opdringt. Een stilte die zich laat gelden. Een onheilspellende stilte die op de loer ligt. De stilte van de tweede golf.

Hoor jij ook al de stilte van de tweede golf? Zucht, daar gaan we weer. Buiten het ziekenhuis of een zieke thuis, is corona niet te zien en te horen. Een stille onzichtbare vijand. Tal van metaforen zijn al gebruikt tijdens de persconferenties, om ons te laten voelen dat corona bestaat. Begin dit jaar had het nog iets nieuws. Het beperkte voor het eerst sinds lange tijd onze oneindige mogelijkheden in tijd, plaats en ambitie. Het gaf bezinning. Het gaf vernieuwing. Uit nood geboren ontstonden initiatieven van trendy mondkapjes tot samen online koffiedrinken.

Met de tweede golf die deze weken aanzwelt, herhaalt de recente geschiedenis zich. Het nieuwe is er inmiddels van af. Ons bezinnen hebben we al gedaan. En voor wie er niet in wil geloven, is het nu te laat, want Lubach heeft met zijn fabelfuik inmiddels gehakt gemaakt van de complotdenkers. We moeten er helaas aan geloven, al helemaal als straks weer de beelden van de overvolle IC’s ontkenning onmogelijk maken. Hoe overleven we de tweede golf? Hoe houden we het nog een beetje leuk met elkaar?

Het afstand houden is al gewoon voor me en daardoor ook al de gebarenknuffel met mijn moeder. Het is nog even wennen om mijn mondkapje steeds bij mij te hebben en die dan ook nog op tijd te wassen. Met deze gedeeltelijke lockdown is mijn bewegingsvrijheid weer beperkt. De wandeling met de hond in mijn bosrijke buurt is een luxe. Ik werk nu vooral thuis en bij uitzondering bij één vaste klant om bij te dragen aan een veilige, gezonde en dus ook coronaproof werkomgeving. Toneel spelen in een kleine groep op afstand lukt nog. Het zingen van mooie muziek met het koor moet echt even stoppen. En al een tijdje geldt dat ik wie ik vaak zag nu maar regelmatig zie, wie ik regelmatig zag nog maar af en toe en wie ik maar af en toe zag, nu maar even niet.

In het volle besef dat er veel verschillen zijn tussen mensen in hun omstandigheden en in hun gedrag, blijft mijn motto het leuk te houden met elkaar binnen de mogelijkheden. Pijnlijk als mensen door hun kleine behuizing moeilijk visite kunnen ontvangen of voor hun levensonderhoud niet-coronaproof moeten werken. Een grappig en aandoenlijk moment deed zich afgelopen donderdag voor toen een demente kennis van mijn moeder die neigde te dicht bij haar te komen, op mijn aanspreken verbaasd het woord ‘afstand’ uitsprak, met drie vraagtekens op haar gezicht. Voor sommigen zal het nooit wennen. Ik zal ook maar blijven lachen om de kleuters uit de politiek die in hun zandbak vanuit hun ongenoegen en onvermogen pestgedrag vertonen en niet gehoord worden door de mensen die wel oog en oor voor elkaar houden. Ik kijk nu al uit naar een mooie stille kerst!


0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.