Wij mensen houden van verhalen en symbolen. Een van de bekendste symbolen is de verboden vrucht die Eva van de boom van de kennis van goed en kwaad plukte, zoals in Genesis, het eerste boek van de Hebreeuwse bijbel, staat. Die verboden vrucht is net zo symbolisch geworden als de verraderlijke slang die Eva verleidde om hem te plukken. Het plukken van dit stuk fruit zorgde ervoor dat Adam en Eva uit het Paradijs verdreven werden. Vaak wordt de verboden vrucht voorgesteld als een appel. Zelf hecht ik meer waarde aan de symboliek van de sinaasappel, sinds die in mijn leven enkele moeilijke momenten smaak gaf.

Voor mij staat de sinaasappel, net als in de The Godfather trilogie, symbool voor de dood. In The Godfather I, II en III loopt het niet goed af met de mensen die in beeld worden gebracht met sinaasappels. Ik schat dat ik die films voor het eerst heb gezien toen ik rond de twintig jaar oud was. En als je eenmaal een bepaald verband in je hoofd hebt, kun je het ook in andere dingen zien. Ik heb sinaasappels tot nu toe twee keer in mijn leven voorbij zien komen in verband met de dood.

Aan het eind van mijn studententijd woonde ik op een studentengang samen met vijftien anderen. In de jaren dat ik daar woonde heb ik veel ganggenoten zien komen en gaan. Een van hen was een Arubaanse jongen die Raul heette. Hij was een rustige verlegen jongen die erg sportief was en daardoor behoorlijk gespierd. Raul studeerde autotechniek aan de HAN in Velp. Hij kende later ook mijn moeder, die daar in de bibliotheek werkte. Toen Raul pas op mijn gang woonde en voor het eerst in Nederland was, heb ik hem af en toe met dingen geholpen, omdat zijn Nederlands toen niet zo goed was. We werden niet echt vrienden, maar gingen wel vriendschappelijk met elkaar om.

Op een gegeven moment, nadat hij al een paar jaar op de gang woonde, sprak ik hem en gaf hij aan dat hij zich al een paar dagen niet zo lekker voelde. Hij zou naar de dokter gaan, maar in de tussentijd at hij vooral veel sinaasappels omdat die gezond waren. Achteraf bleek dat de huisarts niet heeft gezien dat er iets ernstigs aan de hand was, want die stuurde hem niet meteen door naar het ziekenhuis. Dat had wel gemoeten.

Ongeveer een week daarna stormde een meisje dat ook op mijn gang woonde overstuur het studentenhuis binnen en zei dat Raul buiten op de grond lag. Hulp was al onderweg, maar toch ging ik naar hem toe. Toen ik aankwam, lag hij buiten bewustzijn op de stoep en was ambulancepersoneel met hem bezig. Een van hen zag mij en vroeg of ik wist wie hij was. Ik heb uitgelegd dat hij een ganggenoot van me was en ben meegegaan naar de eerste hulp in het ziekenhuis. Het duurde helaas niet lang voordat ik daar het bericht kreeg dat hij overleden was aan de gevolgen van een longembolie. Ik was de eerste persoon die hem kende die dat wist en was dus ook degene die mijn ganggenoten en zijn familie daarover heeft geïnformeerd. Sinds die tijd breng ik sinaasappels in verband met de dood. Ze hadden Raul niet geholpen.

Ruim twee jaar na de dood van Raul, werd mijn moeder ziek. Ze bleek een ongeneselijke vorm van kanker te hebben. Dat betekende dat ze nog een paar maanden te leven had. Aangezien de kanker haar lever kapot maakte, kon ze steeds minder goed eten en drinken. Het is me altijd bijgebleven dat een van de laatste dingen die ze nog kon eten en lekker vond de sinaasappelyoghurt van Almhof was. Daar was de verboden vrucht weer. Sinaasappels kondigden opnieuw een naderende dood aan en boden tegelijkertijd enige troost omdat mijn moeder nog wel even van ze heeft kunnen genieten. Tegenwoordig eet ik zelden sinaasappels, vanwege hun mentale bijsmaak. Maar romige sinaasappelyoghurt vind ik nog steeds lekker.


1 reactie

Wim Helwig · 23 augustus 2021 op 12:59

Mooi geschreven Tim!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.