Ik ben tegen idolen. Daar bedoel ik mee: het op een voetstuk zetten van mensen, het vereren van mensen alsof ze afgoden zijn. Dat schept verwachtingen van idolen die ze niet waar kunnen maken en zorgt voor hoogmoed als idolen in hun eigen bovenmenselijke status en onaantastbaarheid beginnen te geloven. Het lijkt erop dat dit het geval was bij Ali B en Marco Borsato. De ideale schoonzoon en de knuffel-Marrokkaan vallen van hun sokkel.
Net als een groot deel van Nederland heb ik de BOOS-uitzending over vermeend grensoverschrijdend gedrag rondom The Voice gezien. Daar komen patronen van laakbaar gedrag en machtsmisbruik in naar voren door vier mannen die betrokken waren bij het programma, inclusief Marco Borsato en Ali B. Al lag de nadruk op pianist en bandleider Jeroen Rietbergen en coach Ali B. De aantijgingen komen overtuigend over, omdat er meerdere getuigenverklaringen en aanklachten zijn. Je wordt er niet vrolijk van.
De gevolgen waren meteen merkbaar: het programma The Voice werd tot nader order (misschien wel voor altijd) opgeschort, de muziek van de verdachte muzikale ‘broeders’ B. verwijderd uit de afspeellijsten van radiostations, boekuitgaves gestopt, een beeld uit Madame Tussauds gesloopt, de relatie van Linda de Mol met Rietbergen definitief verbroken en hij vluchtte daarna halsoverkop Nederland uit. John de Mol maakte alles nog erger door in een interview de gebrekkige meldingsbereidheid van vrouwelijke slachtoffers als grootste probleem te benoemen, terwijl hij te weinig zei over de mannelijke daders van grensoverschrijdend gedrag en de blijkbaar problematische bedrijfscultuur. Hij wordt inmiddels tot de orde geroepen door vrouwen uit zijn eigen bedrijf en hij moet zelfs op het matje komen bij de kersverse staatssecretaris Uslu van Media.
Ik zie dit alles als de donkere zijde van roem en het streven naar roem. Bekende artiesten als Marco Borsato en Ali B. zijn als idolen meer merk dan mens geworden. Om die reden wilden allerlei partijen op het hoogtepunt van hun roem maar wat graag met ze geassocieerd worden. Tot een beerput zoals bij The Voice opengetrokken wordt en het zaakje blijkt te stinken.
Waarom willen mensen toch zo graag beroemd worden? Het is een streven waar de meeste talentenjachten op drijven. Niet voor niets heette een van de eerste succesvolle talentenjachten Idols. Kandidaten hopen zelf idool te worden. Zelden zie je wat er écht komt kijken bij een carrière als professionele muzikant. Het maakt kandidaten kwetsbaar voor al bestaande idolen: voor zo’n leven vol glamour en avontuur doe je toch alles? Als je gelooft in een idool verwacht je niet dat die zich misdraagt. Maar we weten inmiddels wel beter. Seksuele grensoverschrijders zitten meestal niet in de bosjes, maar lopen soms gewoon rond in het Mediapark. Hopelijk zet RTL voortaan niemand meer op een voetstuk, laat staan op een draaiende stoel.
0 reacties