Op blote voeten lees ik
verhalen van Hanna Bervoets.
Samen gaan we op weg,
naar het Mekka van de literatuur.
Hanna is op een haar na
een palindroom.
Ik palindroom
dat ik val, de grond raak en de lucht in stuiter.
Ik zwem met het neusje van de zalm,
achteruit,
terug naar het begin.
Het begin wurmt zich uit de goot,
sist en slijmt zich uit de steen,
klauwt zich er doorheen,
bijt van zich af,
op de lange weg naar zijn graf.
Over dat graf tippel ik alsof er
rode kolen gloeien,
ratelslangen ratelen,
magere heinen snoeien.
Ik raak het mos nauwelijks aan,
moet op blote voeten gaan,
en vooral niet blijven staan.
0 reacties