Ode aan Bot

Magie is wat ik zie,
want ik begrijp het niet.

Het looprek loopt.
De waterkoker kookt.
Toffe peren,
brengen je in hogere sferen.
Moeder kloekt.
Moeder vloekt.
Moeder zoekt.
Moeder kleeft aan de hoek
van de kamer.
Theelepeltjes klingen,
mannen zingen.
Intiem, met passie,
luid verslinden ze elkaar
met huid en haar.
Tot alles op is
en voorbij gaat.

Noot van de columnist: dit is een ode aan muziektheater Bot, wiens recentste theatervoorstelling ‘Kloek’ mij raakte en inspireerde tot dit kleine gedicht.