Het is zaterdagavond en ik pak de laatste bus vanuit Gennep richting Nijmegen. Ik heb daar de verjaardag van een vriend bezocht. Voor mij is het feestje afgelopen, maar voor anderen begint het pas. Tijdens de reis naar Nijmegen stapt het ene na het andere groepje jonge mensen in. Het enige virus dat ik bij ze bespeur is een sterke drang om te gaan stappen.

Een luidkeels aanwezige jongen, die blijkbaar ook Tim heet, kondigt aan dat ze om middernacht een meisje uit hun midden zullen toezingen omdat ze dan jarig is. Om de tijd door te komen doen de jonge mensen van alles. Voor en rechts van mij zit een stel vriendinnen zich te vermaken door mee te blèren met een nummer dat ze op een telefoon afspelen. Ik herken het niet, maar ik luister dan ook al twintig jaar nauwelijks radio meer. Ongeveer sinds MTV is overgeschakeld van het afspelen van muziek naar het uitsluitend uitzenden van realitysoaps over asociale lui en tienermoeders.

Het meezingen houdt de meiden maar even bezig. Al gauw gebruiken ze hun telefoons weer om foto’s van zichzelf en anderen te maken voor Instagram en TikTok. Niet iedereen is tevreden. “Kiki, die foto ziet er echt niet uit! Verwijder die, of ik zweer het je.” Kiki, een blonde stoot in een leren broek, reageert met: “Dat mag je dan eerst eens lief aan Kikilucious vragen.” Zij lijkt me een typische mean girl. Kiki doet me denken aan de trut die in de film Carrie het plan bedenkt om (spoiler alert!) de gelijknamige hoofdpersoon te vernederen door een emmer varkensbloed over haar uit te storten tijdens haar eindexamenfeest. Zover komt het gelukkig niet in de bus en ook de gewelddadige telekinetische represailles van Carrie blijven ons bespaard.

Tijdens de rest van de busreis golft de schijnbaar onuitputtelijke jeugdige energie van de aanstaande stappers om me heen. Ondanks dat ik er niet aan moet denken om op dat moment nog te gaan stappen (en ik überhaupt nooit een grote stapper ben geweest) word ik er toch wel vrolijk van. Om middernacht wordt de belofte om ‘Er is er één jarig’ te zingen ingelost. Inclusief een paar refreinen die ik niet eerder gehoord heb. Iets met kratten en zes poten. Het kan ook iets anders zijn geweest. Ik word ook een dagje ouder.

Dan komen we op het station van Nijmegen aan. De jonge mensen storten zich als een meute (jonge) honden in het nachtleven. Hun nacht begint pas, terwijl die van mij ten einde loopt. Ik haal mijn fiets op uit de fietsenstalling en ga naar huis. Het is al bijna zo laat dat de dieren de stad in bezit nemen. Midden in de nacht zag ik eens een kat pontificaal op een doorgaande weg zitten waar overdag constant auto’s overheen razen. Een marter zette het vanonder een geparkeerde auto op een lopen, nadat hij deze onklaar had gemaakt. Ook kwam ik ooit thuis en zag ik een vos wegschieten in het hofje achter mijn woning. Er piepte iets in zijn bek, maar dat werd al snel gesmoord. Het nachtleven behoort toe aan jonge mensen en wilde dieren. Niet aan mij. Welterusten.  


2 reacties

Wim+Helwig · 30 mei 2022 op 12:15

Heel leuk geschreven Tim!

    admin · 30 mei 2022 op 21:02

    Bedankt Wim!

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.