Afgelopen week ging ik met mijn vriend voor het eerst in dit jaar weer eens iets drinken op een terras. Normaalgesproken is dat niet zo’n gedenkwaardig moment, maar je snapt het: corona. Ik hou van de horeca, ik hou van de gezelligheid, lekkere drankjes met lekkere hapjes erbij en af en toe een maaltijd. Nu kunnen mijn vriend en ik zelf ook lekker koken, en drankjes kun je ook thuis drinken, maar nee, het is toch niet hetzelfde.

Vrijdagmiddag, 4 uur: weekend voor de zzp’ers! We geven de hond iets lekkers en laten haar achter in haar mandje. Voor deze gelegenheid strijken we neer op het terras van café “BUUR”. Bij aankomst staat er een bordje met de vraag of je met verkoudheids- of koortsklachten alsjeblieft rechtsomkeert wilt maken. Wij worden vriendelijk welkom geheten. Tussen de tafeltjes op het terras staan enkele witte schermen en de tafeltjes en stoelen worden grondig schoongemaakt zodra iemand zijn billen oplicht om de rekening te betalen. Bestellen kan nu door middel van een QR-code op je telefoon, maar een medewerker wil onze bestelling ook wel “live” opnemen, nu hij toch naast ons staat. We bestellen om te beginnen een liter huisgemaakte ijsthee en verheugen ons al op de biertjes en bieterballen (ja, dat zijn vega-bitterballen gevuld met rode biet) die we erna zullen bestellen.

Tevreden kijken we om ons heen. Gezellig. Mensen om ons heen, de schaduw van een boom beschermt ons tegen de hitte van de zon, een lekker drankje… Maar wat is iedereen toch aan het kletsen! Mijn vriend en ik zijn allebei nogal van het beschouwende soort en hebben, al smullend van de hete bieterballen, al bijna een half uur niets tegen elkaar gezegd. Met onze blikken laten we elkaar weten welke verhalen van onze buren we volgen. Flarden van roddels, stukjes sterke verhalen, zinsneden uit sollicitatieprocedures; het vliegt ons allemaal om de oren. Hij volgt het verhaal van de buurvrouw, die binnenkort met een nieuwe baan begint in de medische wereld. Ze heeft er zin in, maar moet, zo zegt ze zelf “even door de zure appel heen”. Ik hoor dat ook, maar word afgeleid door het stel tegenover me, dat bij het weggaan moppert dat de drankjes van een andere tafel bij hen op de rekening terecht waren gekomen. Ik was me juist aan het verwonderen over hun luxe koffie met advocaat en veel slagroom.

Na al die maanden waarin we enkel elkaars gezelschap hadden, en af en toe één of twee vrienden zagen, is het openbare leven een bron van ruis. Onze antennes zijn niet meer gewend zo veel auditieve prikkels te filteren. Na onze biertjes rekenen we af en gaan naar huis, waar we verwelkomd worden door de hond met haar kwispelende staart. We eten pizza en ’s avonds zetten we een LP van Supertramp op. Vanaf de bank luisteren we naar de muziek die we de afgelopen maanden zo vaak gehoord hebben. We kijken uit naar een weekend zonder plannen.


2 reacties

Hilbrandt · 29 juni 2020 op 09:46

Je cergeet de lp te taggen. Das echt wel een ding.
Mooi verhaal.

    Linda Schlief · 29 juni 2020 op 09:51

    Goed punt! Ik geloof dat het “Breakfast in America” was. Ik zal een linkje invoegen voor de liefhebbers 😀

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.