Afgelopen week was het de Week tegen de Eenzaamheid. Daar had ik eigenlijk niets van meegekregen. Ik kwam erachter omdat mijn vriend en ik bij zijn moeder op bezoek gingen en er een met vlaggetjes versierde kar met koffie, thee en cakejes klaarstond. De twee dames die erbij stonden waren vrijwilligers die de ouderen in het gebouw wilden verrassen ter ere van deze themaweek.

Of thee en cake helpt tegen eenzaamheid, weet ik niet, maar het idee is natuurlijk lief. Een beetje aandacht doet iedereen wel goed. Toch is eenzaamheid een ongrijpbaar, soms onzichtbaar fenomeen. Je kunt heerlijk alleen zijn en je nooit eenzaam voelen, of tientallen vrienden en fijne familie om je heen hebben en tóch eenzaam zijn. Het komt veel voor bij ouderen, die langzaamaan hun sociale kring zien verkleinen of beperkt worden in hun mobiliteit. De coronacrisis doet daar uiteraard nog een schepje bovenop. Minder bezoek, geen knuffels of handen geven; huidhonger. Maar ook jongeren voelen zich tegenwoordig vaker eenzaam. Voor hen (of moet ik “ons” zeggen?) is de overgang van een bruisend sociaal leven naar de beperkingen door de coronamaatregelen nog groter.

Terwijl de één tijdens de coronapandemie alleen komt te zitten, komen veel andere mensen in de diverse vormen van lock-downs juist op elkaars lip te zitten. Thuiswerken, geen bijeenkomsten of andere bezigheden buiten de deur: als er al sprake is van spanningen of huiselijk geweld, loopt dat in deze snelkookpansituaties al snel op. Het geweld tegen vrouwen steeg tijdens de lock-downs drastisch. Als je weet dat vóór de pandemie al 35% van de vrouwen wereldwijd te maken kreeg met geweld, grotendeels door (ex)partners, snap je dat de aantallen nu alle alarmbellen doen rinkelen, voor zover ze dat nog niet deden.

35%, dat is meer dan 1 op de 3 vrouwen. En denk maar niet dat dit alleen maar gaat over verre landen met zogenaamd masculiene culturen; macholanden en dictaturen. Nee, zelfs in Nederland kwam er in 2018 al elke 10 dagen 1 vrouw om het leven als gevolg van huiselijk geweld. Het artikel van One World dat ik erover las, opende mijn ogen. Waarom denken we toch altijd dat wij in Nederland zo tolerant, zo vooruitstrevend en geëmancipeerd zijn? We staan er m.b.t. femicide (moord op vrouwen) niet beter, maar zelfs iets slechter voor dan landen als Spanje en Italië, waar we altijd zo op neerkijken als het gaat om hun omgang met vrouwen. Alleen Finland en Zweden scoren in Europa hoger in het percentage vrouwen dat door hun (ex)partner om het leven werd gebracht. Ook opvallend: waren zij niet juist zo geëmancipeerd? Hoe eenzaam zijn deze slachtoffers in hun onbekendheid.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik me niet eenzaam of extra bedreigd voel tijdens deze pandemie. Ik heb een fijne partner om te omhelzen, familie en vrienden waar ik op afstand mijn hart bij kan luchten en contact mee kan onderhouden. Maar ook ik heb ervaringen met seksisme: van vooroordelen tot grensoverschrijdend gedrag in diverse gradaties. Als vrouw ben je constant op je hoede, bewust of onbewust. In de trein, op straat, in het donker of op reis. Net als elke vrouw ben ik me bewust van alledaags gevaar en hoe eenzaam het kan voelen als je je schaamt voor wat je is overkomen. En ik ben er klaar mee. Vrouwen zijn de helft van de wereldbevolking: het is tijd dat we beseffen dat geen enkel argument om onze rechten of veiligheid te ondermijnen geldig is.

Inmiddels weet ik dat dit soort nieuws me behoorlijk uit kan putten tenzij ik tot actie overga. Daarom besloot ik mee te doen met de Women’s Rights Challenge. Samen met internationale vrouwenrechtenorganisatie ActionAid ga ik de uitdaging aan om geld in te zamelen voor het verbeteren van de positie van vrouwen wereldwijd. Ik heb een team aangemaakt met een groep vrouwen die mij de kracht van vrouwelijkheid als geen ander hebben bijgebracht: de Burlesque Babes. Door met hen samen te dansen hervond ik het afgelopen jaar zo veel respect en ontzag voor het vrouwelijke lichaam in al haar sensualiteit en diversiteit dat ik dit met niemand anders wilde doen. Samen proberen we minstens €600 op te halen. Om je te motiveren te doneren gaan we vanaf 1 november trainen om een symbolisch aantal van 35 push ups te doen (voor de 35% vrouwen die wereldwijd met geweld te maken krijgen). Op de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen (25 november) doen we samen de 35 push ups, míts we genoeg geld ophalen uiteraard.

Laat me alsjeblieft niet alleen in deze strijd en help op een manier die je past! Doneer, deel mijn actieprofiel of doe zelf ook mee! Voor al die vrouwen die in stilte of luidkeels strijden. Tegen de eenzaamheid van het taboe.


0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.