Op vakantie ondanks alles

Ik vroeg eens aan een doorgewinterde activist of hen niet depressief werd van het altijd op de hoogte zijn van alle ellende. Zelf vind ik het soms moeilijk om positief te blijven nu ik me meer dan ooit bezig houd met maatschappelijk onrecht en structurele ongelijkheid in de wereld. Een machteloos en pessimistisch gevoel ligt dan snel op de loer. Maar nee, antwoordde hen spottend; “Daar ben ik te cynisch voor”.

Dat was natuurlijk niet waar. Je wordt geen activist als je er vanuit gaat dat mensen niet deugen. Je verwachtingen laag houden zodat je niet teleurgesteld kan worden? Nee, daar word ik ook niet vrolijker van, laat staan strijdbaar. Het toelaten van teleurstellingen in je leven heeft ook iets moois. Als je teleurgesteld kan worden, heb je namelijk nog hoop. En als je dat kwijt bent, ja, dan is er volgens mij echt niet veel meer aan. Misschien ben ik dus wel een ontzettende optimist, juist omdát ik me laat raken door onrecht.

De uitdaging blijft om te genieten van het leven en te vieren wat er te vieren valt, ondanks alle ellende. Strijden wanneer je er energie voor hebt en rusten als je rust nodig hebt. Zo was ik afgelopen week op vakantie in Portugal met mijn zusje. Tussen het zwemmen, surfen, zonnen, flaneren en genieten door schotelden mijn telefoon en social media me het nieuws voor. Het nog altijd naslepende toeslagenschandaal. Onnodig politiegeweld bij een demonstratie. Nepnieuws-uitkramende politici. Het was verleidelijk erin te duiken, want hier moest ik toch zeker iets over schrijven, delen, leren? Maar nee, ik heb bewust mijn telefoon weggestopt en richtte mijn aandacht op de cocktail voor mijn neus.

De privileges die ik heb, zoals op vakantie kunnen, het hebben van een woning en flexibel in te delen werk, geven me de keuzes: ga ik naar een demonstratie of niet? Spreek ik me online uit of niet? Lees ik me in over een onderwerp of niet? Het hebben van deze keuzes is een privilege op zich. Een dakloze heeft niet de keus om niets over de woningnood te leren. Een gedupeerde van het toeslagenschandaal kan er niet voor kiezen ‘het te laten rusten’ als haar kinderen van haar zijn afgenomen. Een mishandelde vrouw heeft niet de keus haar ogen te sluiten voor misogynie.

Het hebben van een privilege betekent niet dat je er geen gebruik van mag maken. Ik denk dat je het juist in kunt zetten voor iets wat je belangrijk vindt. Zo kunnen witte mensen zich uitspreken tegen racisme, zolang er naar zwarte mensen minder goed geluisterd wordt. Mensen zonder beperking kunnen iets doen aan de toegankelijkheid van hun stad, zodat mensen met een beperking hun energie kunnen sparen voor het dagelijks leven. Mensen zoals ik, die het privilege hebben een week op vakantie te gaan, kunnen hun energie opladen om vervolgens weer een steentje bij te dragen.

Aan een cynische of depressieve Linda heeft niemand wat. Aan een uitgeruste, zongebruinde, gelukkige Linda wel. Want die kan columns schrijven, en blogs over inclusieve taal. Ze kan af en toe naar een demonstratie en zich online uitspreken over wat ze belangrijk vindt. En hoewel dat ook geen levens redt, maakt het me net iets minder machteloos.