We zitten in week “geen idee” van het Bleib zu Hause-tijdperk, zoals redacteur Andrea Bosman het mooi benoemt in Trouws weekendmagazine De Tijd. Het nieuwe van de coronamaatregelen is er een beetje af. We tellen niet langer de dagen dat we elkaar niet hebben aangeraakt of uitgenodigd. Reikhalzend uitkijken naar het einde ervan lukt ook nog niet echt. Daar is de toekomst te ongewis voor. Er ligt een zomer in het verschiet vol gemis en aanpassingen. En wat ik het meeste mis in deze tijd is duidelijkheid. Structuur. Richting.

Al jaren kijk ik uit naar mijn pensioen. Het mag dan nog even duren (zo’n veertig jaar, waarschijnlijk), maar ik heb altijd het idee dat ik achter de geraniums pas écht tot mijn recht zal komen. Zonder de druk om geld te verdienen en vol levenswijsheid zal ik me dan eindelijk wijden aan mijn vele hobby’s, vrijwilligerswerk en andere voldoening-schenkende bezigheden die niet afhankelijk zijn van economisch succes. Zingen, dansen, sporten, tuinieren, schilderen, een boek schrijven, verhalen vertellen over mijn interessante verleden (hoe ik het coronavirus overleefde bijvoorbeeld)… Ik zie het al voor me.

Maar dan heb je natuurlijk ook dat probleem: als je zelf bepaalt hoeveel verplichtingen je op je neemt, of beperkt bent in je mogelijkheden, is het ook van belang dat je een soort structuur aanbrengt in je leven. Hoe ga ik dat dan doen als ik er nu al zo’n moeite mee heb? Voor notoire thuiswerkers zoals ikzelf verandert er weinig, zou je in eerste instantie zeggen. Het creëren van een dagelijks ritme en structuur zou ons toch niet vreemd moeten zijn.

Zonder kinderen, vaste baan en andere zorgtaken heb ik inderdaad al jarenlang de regie over mijn eigen weekindeling. De noodzaak om geld te verdienen zorgt ervoor dat ik mijn bed uitkom en doe waar ik anderen mee kan helpen: teksten schrijven en redigeren. Structuur bracht ik aan door zo veel mogelijk op ‘kantoortijden’ te werken en wekelijks met een mede-ondernemer, kennis of klant af te spreken. Meestal in een horecagelegenheid, soms bij iemand thuis of op kantoor, of bij netwerkbijeenkomsten. Regelmatig ging ik ook in zo’n zelfde soort horecagelegenheid zitten flexwerken. Even de deur uit. Een andere omgeving doet wonderen voor de productiviteit. En dat geeft dan weer een voldaan gevoel aan het eind van de dag. Om de paar dagen verhuis ik van mijn eigen huis naar dat van mijn vriend, en weer terug. Daarnaast heb ik leuke hobby’s en cursussen waar ik ’s avonds fijn de deur voor uit mocht. Samen met anderen dansen, kleinkunst leren maken of zingen is een heerlijke onderbreking van de week.

Het kleine beetje structuur en invulling dat ik dus gaf aan mijn weken, is in deze coronatijd niet meer zo eenvoudig te bereiken. Nu de cursussen ook digitaal gegeven worden kom ik bijna helemaal niet meer van mijn bank af. Afgelopen week waren mijn vriend en ik het werken-als-we-zin-hebben en de ongeregelde dagen beu. We snakten beiden naar structuur en discipline. Ook hij zit zonder werkafspraken thuis en voelt minder werkdruk door de vermindering van opdrachten. Hoe doen ouderen dit? De gepensioneerden, die al die vrije tijd en eigen invulling al jarenlang gewend zijn? Ineens zag ik mijn kans schoon: deze tijd, waarin onze wereld verkleint en onze bekende structuur wegvalt, is perfect als pensioenoefening.

Laten we hopen dat ik tegen die tijd wél bezoek mag ontvangen, wél cursussen kan volgen en niet beperkt ben tot een schermpje om mijn vrienden te spreken. Maar als we van het ergste uitgaan en ik ben alleen, niet goed ter been en mijn vrienden zijn allemaal dood of wonen te ver weg, dan lijkt het best op deze coronatijd. We belden met mijn 80-jarige schoonmoeder, die met haar ijzeren discipline en jarenlange ervaring op dit front een solide dagroutine voor zichzelf heeft ontworpen. Ook zij mist haar bridgeclub, poëzieclub, het koor en bezoek van haar kinderen in deze tijd. Maar ze houdt vast aan haar fysio-oefeningen, het fietsen op de hometrainer, het pianospelen, het luisteren naar de radio, het kijken naar favoriete tv-programma’s, het nieuws, de koffie, het dutje, het wandelingetje. Gelukkig kunnen we videobellen en is ze bijzonder bekwaam met de smartphone én tablet; zo kan ze nu zelfs online bridgen. Ze geeft toe: het is wat saaier nu, zonder de sociale uitjes. Maar het gaat. Dankzij die regelmaat.

Inmiddels hangt er een heus dagschema op ons prikbord. Van het opstaan om 7:30 uur tot de maaltijden, koffiemomenten, het mediteren, wandelen met de hond, de uurtjes werken, thuis of buiten sporten en relaxen: alles is vastgelegd tot 17:00 uur. De avonden zijn vrij, op de digitale lessen na. Mijn dagritme is er. De pensioenoefening kan beginnen.


0 reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.