Fysiotherapeut

Ik had last van mijn knie. Een aantal weken geleden had ik haar overbelast met een fanatiek spel, gevolgd door een heuvelige hardlooptraining. Na een paar dagen rust dacht ik er wel weer vanaf te zijn, maar toen ik vorige week een voorzichtige poging deed weer hard te lopen, bleek de pijn terug te komen. Toch maar naar de fysiotherapeut dus, om te kijken wat er scheelt. Volgens de secretaresse moet ik bij een sportfysiotherapeut zijn, wat ik wel een soort van compliment vind.

Ik kan de volgende dag al terecht en neem plaats in de wachtkamer met uitzicht op een sportruimte vol fitnessapparatuur. Wanneer ik eindelijk – ruim 20 minuten nadat mijn afspraak gepland stond – aangesproken wordt door een vriendelijke meneer genaamd Timon, mag ik meelopen naar een kamertje. “Er is vandaag ook een stagiair bij, als je daar geen bezwaar tegen hebt,” zegt hij. Tja, die mensen moeten het ook leren, dus ik zeg iets als “oké, nee, prima”. Bij binnenkomst kijkt een jongen van een jaar of 20 me serieus aan van achter een bureau en zegt goedemiddag. De stagiair. Timon gaat op een stoel bij de muur zitten terwijl de stagiair het woord neemt. “Wat kunnen we voor je doen?”

Ik doe mijn verhaal, over het spel en het hardlopen, het rusten en het opbouwen en de pijn. Ik weet niet wat hij verwacht had, maar vervolgens begint hij een vragenlijstje uit zijn hoofd af te werken. Veel van die vragen had ik al lang beantwoord in mijn introductieverhaal. “Wanneer begon de pijn precies?” “Uh ja, dus na dat spel.” “En wat deed je toen?” “En waar zat de pijn precies?” “Was de knie ook gezwollen?” etc. etc. Goed, ik werk mee en geef braaf nog een keer antwoord op de vragen. Ik heb een losse broek aangetrokken zodat ik de broekspijpen op kan rollen en mijn knieën kan laten zien om te demonstreren dat ze even dik zijn.

Dan zijn laatste vraag. “En wat is het doel van deze afspraak?” Ik kijk hem schaapachtig aan. “Wil je dat de pijn weg gaat,” oppert hij, “of…”. Ik word een beetje opstandig van binnen. Nee, ik wil gewoon even gezellig over mijn knieën kletsen met een fysiotherapeut in opleiding, nou goed? “Ja, ik wil graag weten wat er aan de hand is en hoe het beter gaat worden,” zeg ik. “Oké,” zegt de stagiair, “Ik heb al een idee wat het kan zijn.” Hij kijkt Timon aan. “Jij ook?” Ja, Timon heeft ook wel een idee.

“Je mag je broek even uittrekken en komen liggen.” Slik. “Moet hij echt uit of kan ik mijn broekspijpen oprollen?” probeer ik nog. “Nee, doe toch maar uit, we willen ook de spieren in je bovenbeen kunnen zien.” Goed, dan maar met de billen bloot. Waarom had ik vandaag ook alweer een string aangetrokken? Hadden ze dit niet van tevoren even kunnen communiceren? Ik moet zelfs nog staand even een rondje voor ze draaien, maar ze laten niets merken van een eventuele reactie. Fijn, wel zo professioneel. Ik mag op mijn rug gaan liggen op de behandelbank met een kussen onder mijn hoofd.

Eerst wordt er gekeken of mijn knie pijn doet in gebogen en gestrekte houding, er wordt wat geduwd en geknepen. “Zeg het maar als het pijn doet,” zegt de stagiair. Hij duwt vrij hard met zijn duim op allerlei plekken op en om mijn knie en ik roep op een gegeven moment “Au, ja dat doet pijn”. “Wat voor pijn voel je?” vraagt de stagiair. Ik denk na. “Nou, het voelt vooral alsof er iemand hard met zijn duim in mijn knie duwt.” Wat anders? “Is het een zeurende pijn die aanhoudt, een scherpe pijn, een drukkende pijn,” probeert hij. “Drukkend, denk ik.” Hij duwt met veel kracht op mijn knie en ik roep weer “Au, ja dat doet pijn!” Is dat niet normaal? “Wat voor pijn is het?” vraagt hij weer droog. “Ja, je duwt heel hard op mijn knie,” reageer ik. “Dat doet pijn.” Ik kan er niet veel meer van maken. Gelukkig heeft hij na een tijdje genoeg informatie.

Hij wisselt mompelend wat onverstaanbaar jargon uit met Timon en begint over oefeningen. “Oké, dus wat is het nou eigenlijk?” vraag ik. De stagiair pakt er een stuk nepskelet bij: een been inclusief knie, en laat zien dat mijn knieschijf niet recht de bijbehorende gleuf in gaat maar een beetje scheef. Het is nog niet ver gevorderd maar zorgt wel voor irritatie in de knie. Met oefeningen kan ik dit wel weer rechttrekken. Hij doet de oefeningen voor. Liggend op mijn rug met een opgerolde handdoek onder mijn knie moet ik mijn onderbeen de lucht in strekken. 3 sets van 10 keer. Ook mijn andere been moet meedoen om te voorkomen dat ik nog schever wordt. Daarnaast nog 3 keer 10 squats met mijn voeten naar buiten gericht. Ik trek mijn broek aan voordat ik de oefening nadoe. Dat uitzicht gun ik hem niet, na deze pijnlijke kennismaking.

Mijn knie voelt beurs door het geduw en getrek, maar ik ben blij dat ik nu weet wat er aan de hand is. Over een week mag ik terugkomen om te zien hoe het gaat en dan kijken we verder. Al met al zal het wel een paar maanden duren voordat mijn knie weer in goed evenwicht is maar Timon geeft aan dat het waarschijnlijk wel weer goed komt.