Oké, ik doe het. Een column over mijn guilty pleasure: het Eurovisie Songfestival. Ik kan er niks aan doen. Meestal vind ik de term ‘guilty pleasure’ onterecht, want doorgaans is er niks mis met de betreffende pleasure (bepaalde muziek bijvoorbeeld, of tv-programma’s waar bepaalde mensen op neerkijken). Maar met het Songfestival is objectief gezien een heleboel mis. En toch word ik er blij van. Ik ben ook maar een mens. Dus keek ik zaterdagavond naar de finale.
Het Eurovisie Songfestival is een politiek spel. Of juist niet politiek genoeg. Een propagandamachine voor foute landen. Een dempend kussen op een smeulend vuur van protest. Eén en al corruptie en doorgestoken kaart. Stemmen die niet worden meegeteld, landen die wat extra bijleggen om direct in de finale te komen of hun douze points strategisch inzetten… schandalig! Het is ook nog eens een enorm evenement dat zo’n 50 miljoen euro heeft gekost; bijna de helft werd door de gemeente Rotterdam opgehoest. En dát in coronatijd. En dan ál die mensen bij elkaar, een Fieldlab experiment. Ik weet het. Het kan niet. Het is hartstikke fout.
Maar toch! Als het dan op tv is kan ik het niet laten om te kijken. Het vlees is zwak. Ik bezwijk onder het thema “Open Up”, dat zo tot de verbeelding spreekt in deze tijden. De charmante presentatrices Chantal Janzen, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager in prachtige jurken, mét transgendervlag, vol trots gedragen door Nikkie. Jan Smit deed ook z’n best, en samen maakten ze er een Eurovisiewaardige presentatie van.
Op de kwaliteit van de muziek heb ik de laatste jaren steeds minder aan te merken. Eerlijk gezegd vond ik bijna alle liedjes wel wat hebben, van ontroerend mooi (Frankrijk) tot heerlijk empowerend (Malta) en swingend queer (Duitsland). De hilarische act van IJsland deed me ook goed, en zelfs Rusland raakte me met een show over jezelf zijn als vrouw ondanks alle druk die daarop ligt. Dit thema (sterke vrouwen, empowerment, emancipatie) kwam vaak terug en het is ook heerlijk herkenbaar en universeel. Zelfs voor de rockliefhebber zat er wat tussen: naast de Finse herrie was ook Italië met gitaren in de weer. En met succes, want de Italiaanse macho-act ging er met de winst vandoor.
En dan heb ik het nog niet eens over onze eigen Jeangu Macrooy met zijn Birth of a New Age. Sorry aan alle Eurovisie Songfestivalcynici, maar dit is gewoon een prachtplaat met een indrukwekkende boodschap. Jeangu zingt gedeeltelijk in het Sranantongo, de Surinaamse taal die lange tijd onderdrukt werd door de Nederlanders. Na dit jaar waarin Black Lives Matter op de kaart gezet werd was dit een prachtig statement. Niet iedereen wilde dit horen, de tekst klonk voor hen als ‘you are my broccoli’, maar wie zich een béétje inlas kwam er al snel achter dat ‘Yu no man broko mi’ betekent: ‘je kunt me niet breken’. Dat zal het verbijsterende feit dat de jury maar 3 en het publiek 0 punten voor dit lied over had hopelijk ook niet doen. De boodschap is gehoord en gezien. Jeangu, bedankt.
Zelfs Israël, het land waar onze regering zich niet tegen uit durft te spreken ondanks het bewezen apartheidsregime en koloniale gedrag, mocht weer meedoen dit jaar. Op zich al een opvallend feit natuurlijk, bij een Europees evenement, maar daar trekt Australië zich ook niets van aan. Een kniesoor die daarop let. Het feit dat er een zwarte vrouw Israël representeerde vond ik mooi. Het draait immers om de muziek, het evenement, dat wat mensen verbindt en opent, niet om wat regeringen burgers aandoen of het beeld dat we van een land hebben. De diversiteit van landen werd dit jaar extra benadrukt: we zijn allemaal mensen, geen marionetten van de overheid of modellen van een stereotype cultuur. In de aankondigingen van de acts viel me ook op dat bijna alle zangers wel een migratie-achtergrond hadden, waardoor het naast een wedstrijd tussen landen ook eigenlijk gewoon een bijeenkomst van wereldbewoners werd.
Wat mij betreft is het Eurovisie Songfestival het symbool van mens-zijn. Er gaat van alles fout, maar we genieten ervan. We zeuren en we protesteren maar we vieren ook vol trots wie we zijn en waar we voor staan. We kwetsen en vernielen maar we zitten ook vol liefde en plezier. Ik kon het wel even gebruiken, deze drogering van mijn al te wakkere geweten. Douze points voor deze zaterdagavond!
0 reacties