Twee keer per dag wandel ik met Bella naar het bos aan de overkant van de straat. Daar ziet ze vaak haar vriendjes uit de buurt: Saartje de bruine labrador, Flynn de zwarte labradoodle, Guusje de beagle, Maya de toller-poedel-mix, en Dex het Griekse adoptiehondje dat op een vosje lijkt.
Bella kan heerlijk stoeien, rennen en avonturen beleven met haar vriendenclub. Ze heeft haar plek in de groep helemaal gevonden. Soms komt het voor dat één hond wat te dominant doet. Bijvoorbeeld de onbevreesde Guusje, die de timide Dex totaal overrompelt met haar spel en geblaf. Bella springt er dan tussenin om Dex te beschermen. Als het nodig is, snauwt ze even naar Guusje. ‘Kappen!’ Dan is het snel weer goed en spelen ze vrolijk verder.
De laatste tijd neemt Bella haar taak als beschermdame van het bos iets te serieus. Wanneer ze namelijk een hond ziet die ze niet kent, kan ze nogal hard gaan blaffen. Vooral als de betreffende hond aan de lijn loopt. Zo is er bijvoorbeeld een vrouw die regelmatig hardloopt door het bos, met haar hond aan de lijn. De hond is logischerwijs erg op haar gericht en rent vrolijk met haar mee. Het gevolg is dat deze hond geen contact maakt met Bella, waardoor het kennismakingsritueel nooit heeft plaatsgevonden. Zelf zou ik dan denken: prima, ieder z’n hobby, ik ga wel wat anders doen. Maar Bella pikt deze schending van hondenetiquette niet. Steevast racet ze op de hond en haar sportieve baasje af om haar luid en duidelijk te laten horen dat ze niet van dit gedrag gediend is. Bella is geen kleine hond, dus het ziet er best imponerend uit als ze zo blaft en gromt. Ik schaam me dood voor mijn gebrek aan controle hierover en grijp haar vast zodra ik kan. De hardloopster loopt stoïcijns door met haar koptelefoon op.
Als ze haar hond nou één keer de kans zou geven om even kennis te maken met Bella… dan zou het misschien best goed komen. Maar ik snap ook wel dat ze niks te maken wil hebben met die doorgedraaide doodle, laat staan met mij. Hetzelfde geldt voor de baasjes van kleine hondjes. Kleine hondjes, en dan vooral teckels, hebben de neiging om (uit compensatiedrang, angst of gewoon brutaliteit?) luid te keffen zodra ik met Bella langsloop. Ook hier is Bella niet van gediend. Misschien ziet ze het als een provocatie, of een ondermijning van haar gezag in het bos. Ze blaft haar indrukwekkendste blaf en trekt hard aan haar riem om dichterbij het lawaaierige beest te komen. Als ze losloopt stormt ze er zo op af. En denk maar niet dat ze rekening houdt met míjn imago op dat moment.
De baasjes van de kleine hondjes zien ongetwijfeld niets minder dan een levensgevaarlijk monster dat op het punt staat hun baby te verslinden, met een vrouw die heeft nagelaten het beest ook maar enigszins op te voeden. Ik zie het natuurlijk andersom. Hún hondje beheerst de hondenetiquette duidelijk niet, en je kunt opvoeden wat je wil, maar honden blijven honden die hun eigen rituelen en sociale normen hebben. Als die teckel groter was geweest dan Bella, dan was ik ook bang geweest. Die begon immers met provoceren. Maar nee, mijn hond is groot dus ik zeg ‘sorry’ en trek het harige monster weg bij het (geniepig grinnikende) slachtoffer en het gepikeerde baasje.
Als zowel Bella als de andere hond los loopt gaat het eigenlijk altijd wel goed. Dan volgt er een ritueel waarbij ze elkaar van een afstandje bekijken, langzaam naderen óf – afhankelijk van bepaalde hondenlogica die ik niet doorzie – enthousiast bestormen. Soms zitten ze elkaar minutenlang aan te staren. Soms gaat de één daarbij plat op de grond liggen. Soms lopen ze elkaar voorbij zonder elkaar een blik waardig te gunnen. En soms is het binnen drie seconden een speelkameraad alsof ze elkaar al jaren kennen.
Ze voelen haarfijn aan of het spel gelijkwaardig is of dat de één het onderspit delft. Bevalt het niet, dan volgt er een grom of een piep, en wordt het spel aangepast. Zodra ze er geen zin meer in hebben stopt het en lopen ze verder of terug naar hun baasjes. Alleen als Bella zich onveilig voelt komt ze naar mij toe om achter mijn benen te schuilen. Dat is voor mij een teken dat het spel klaar is en dat communiceer ik weer naar de baas van de andere hond. Bella mag dan de beschermdame van het bos zijn, ik ben altijd nog die van haar.
0 reacties