Toen de optimistische man vanuit zijn moeder het licht zag, kraaide hij van geluk. Al de kleuren die reflecteerden in de bril van de verloskundige brachten hem in vervoering. Het was meteen de eerste keer dat hij zijn stembanden gebruikte. Even later werd hij verrukt door de geuren. Van bloed, zweet en vruchtwater. En de aftershave van zijn vader vermengd met een lucht van angst en vreugde. Zoiets had hij nog nooit geroken.

KNIP! Hij was vrij van de kabel die hem aan zijn moeder verbond, maar hun band begon toen pas echt. In de armen van zijn moeder vond hij alle warmte, liefde en aanraking die hij nodig had. Het was een genot. Hij zoog gretig het vloeibare manna van zijn mamma naar binnen en verheugde zich vast op alles wat het leven in het verschiet had. Pure voorpret. Dat hij zich verslikte en voorzichtig op zijn rugje geklopt moest worden, mocht die pret niet drukken. Breuhhhh! Dus dat was een boer. Fascinerend.

De optimistische man kreeg een duw van zijn vader en zwabberde weg op zijn fietsje zonder zijwieltjes. Hij maakte plotseling een bocht, verloor de macht over het stuur en klapte op de grond. Bloed welde op uit een schaafwond aan zijn elleboog, tranen stonden in zijn ogen en hij dacht: “Als ik het nog een keer probeer lukt het”. Hij stapte op zijn fiets en fietste weg, zijn vader verbaasd achterlatend.

De afdruk van de hand gloeide na op zijn gezicht. “De volgende keer moet ik het eerst vragen”, dacht hij. “Als ik het dan nog een keer probeer lukt het.” De optimistische man bewoog alvast zijn kauwgom in allerlei vormen met zijn tong om te oefenen.

De optimistische man nam afscheid van zijn ex-vrouw en zijn kinderen. Dat wil zeggen: hij probeerde haar blik te vangen, terwijl hij “Nou, dan zie ik je maandag bij de rechter” zei, maar zij negeerde zijn ogen, ging tussen hem en de kinderen staan en mompelde iets onverstaanbaars. De optimistische man wist zeker dat ze maandag tot een bezoekregeling zouden komen. En een nieuw lief had hij al gevonden. Al wist zijn lief dat nog niet.

De moeder van de optimistische man pakte glimlachend allebei zijn handen vast en kneep er in. “Ze denkt dat ik mijn vader ben, maar ze is in ieder geval blij om me te zien”, dacht hij.

De optimistische man veegde de laatste spullen van zijn bureau de doos in, waaronder een beeldje van een man in pak die een speer werpt, met de tekst ‘verkoper van het jaar’ er onder. Dankzij het faillissement van het bedrijf als gevolg van de zoveelste crisis had hij nu tijd voor die wereldreis die hij eerder nooit maakte. Een nieuwe baan moest maar even wachten.

De begrafenis van de ex-vrouw van de optimistische man was niet zo druk bezocht. Voor het eerst in dertig jaar zag hij zijn kinderen. Zijn zoon had hem uitgenodigd. De optimistische man omhelsde hem. Zijn dochter weigerde echter zijn knuffel te ontvangen. Ze moesten allemaal huilen. Het was een mooie begrafenis, vond de optimistische man.

De vriendin van de optimistische man zat op een stoel naast zijn bed. Hij had haar een jaar eerder in het verzorgingshuis leren kennen. Ze hielden allebei van de klassieke comedyserie Seinfeld en hun favoriete film was One Flew Over the Cuckoo’s Nest. Het was liefde op het eerste gezicht. Sinds die tijd was zijn gezondheid hard achteruitgegaan. Hij verbaasde zich erover waar hij allemaal pijn had en hoe zijn lichaam hem in de steek liet. Binnenkort zou hij op zijn beurt zijn lichaam in de steek laten. De optimistische man keek zijn vriendin aan en zei: “Huil niet om mij schat, ik zal aan de andere kant op je wachten.” Een week later lag de optimistische man aan de beademing. Zijn bewustzijn gleed richting het witte licht. Het was net zo mooi als hij zich voorgesteld had.


1 reactie

wanda · 20 juli 2020 op 10:21

ik wil wel reageren maar ik weet niet hoe. Een eerst heel amusant verhaal maar daarna toch wat triestig.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.