Marktplaats

Wil er iemand een piano? 40 jaar oud, de lak is wat beschadigd maar het geluid is nog mooi. Of een kledingkast? Een bed? Een uitschuifbare eettafel? Een houten kastje? Eén maal, andermaal… Jazeker, ik heb de Marktplaatswereld betreden met de meubels die we niet meenemen naar ons nieuwe huis. Wat ik tot nu toe heb geleerd is dat het wonderwoord “gratis” is. De spullen die dat in de advertentie hadden staan waren binnen een dag weg.

Het heeft ook wel wat, om andere mensen blij te maken met gratis oude dingen die na een opknapbeurt nog prima mee kunnen. Maar goed, het is natuurlijk nog leuker als je er wat geld voor krijgt. Een tientje hier, een vijftigje daar. De piano is toch echt wel een paar honderd euro waard. Bieden mag, vanaf €300. Twee oude racefietsen en een houten kastje zijn inmiddels al weg en ons bed wordt volgende week opgehaald door een koper. We hebben nog een week voordat we verhuizen en twee voor we de deur in Nijmegen voorgoed achter ons dicht trekken. Tot die tijd hebben we onze spullen zelf natuurlijk ook nog nodig. De nieuwe meubels worden geleverd in het nieuwe huis.

We leven in tijden waarin bestellingen maanden kunnen duren. Het lijkt er dus op dat we ons nieuwe huis in fases gaan inrichten. Onze bank komt pas in april, en nu kregen we ook nog te horen dat onze bedden en kledingkast een ruime maand vertraging hebben. We bestelden ze al in december vorig jaar. Behoorlijk onhandig, vooral omdat we ons bed dus al verkocht hebben en we eigenlijk geen oude meubels mee willen verhuizen die we toch weg gaan doen. Het is nu de vraag of de beddenzaak zo goed wil zijn om de onderdelen van onze bestelling die al wél leverbaar zijn, alvast te leveren. Of tijdelijke vervanging te regelen. Zodat we niet een maand lang op de grond hoeven te slapen met onze kleding op een hoop over een stoel.

Dinsdag krijgen we de sleutels van ons nieuwe huis. En dat is niet het enige, want Rob en ik tekenen dan ook een samenlevingscontract. In dat document van 10 pagina’s vol juridisch gebazel leggen we vast dat we een “affectieve relatie” hebben, onze spullen fatsoenlijk zullen delen en lief voor elkaar zullen zijn. Tenminste dat was wat ik ervan begreep. Zo’n document voelt heel gewichtig maar slaat ook wel alle romantiek uit het idee van samenwonen dood. Het is een formaliteit die we, ondanks de moeilijkdoenerij bij de notaris, zullen vieren. In onze affectieve relatie van 6 jaar en 3 maanden is dit waarschijnlijk het meest officiële dat we ooit samen gedaan hebben en zullen doen. Dat is wel een etentje waard.

Het zijn nu de weken van de laatste keren. Wandelen in het bos naast ons huis in Nijmegen. Hardlopen met het leuke clubje waar ik sinds een paar maanden bij zat. Boodschappen doen bij de buurtwinkel op de hoek. Kaartjes kopen bij het leuke winkeltje verderop. Eten koken op het gasfornuis. Douchen in de badkuip. Pingelen op de piano die niet in de nieuwe woonkamer past. Op de fiets naar vrienden en familie in dezelfde stad. Waardevolle dingen, niet te koop op Marktplaats. En in het nieuwe huis wordt een dakraam geplaatst, een zolderdeur gemonteerd en een fotobehang geplakt. Zelf schilderen we wat muren met fijne kleuren. De eettafel zal wel op tijd bezorgd worden, evenals mijn nieuwe kantoormeubilair. En het interesseert me eigenlijk niet zo of we onze oude meubels voor 10 of 300 euro verkopen; zo’n frisse start is toch onbetaalbaar.