Ik ben te laat met mijn column. Hoewel het mijn eigen spelregels zijn, wil ik er wel graag aan voldoen, dus ik baal ervan. Elke week zou er op maandagochtend 7:00 uur een column verschijnen. Deze week kwam ik er niet aan toe om te schrijven; ik dacht geen tijd te hebben en wist geen onderwerp. Nu ik deze column schrijf, weet ik wel beter. Afgelopen week ben ik met mijn vriend, zijn puberzoon en onze hond Bella een paar dagen op vakantie geweest in Zuid Limburg. Het was een soort experiment. De zestienjarige en ik kunnen het goed met elkaar vinden, maar hoe zal dat gaan op vakantie? Kunnen mijn vriend en ik voldoende ons eigen ding doen, kan ik me terugtrekken als ik daar behoefte aan heb en is het ontspannen?
Conclusie: ja, vier dagen zijn goed te doen. Het was gezellig met zijn vieren, we konden af en toe opsplitsen in tweetallen en ik kon me terugtrekken op de slaapkamer met een boek toen ik daar zin in had. Zuid Limburg is mooi! We maakten een boottochtje over de Maas (waarbij de puber vooral zat te mokken dat zijn kapsel verwaaide), aten vlaai en dronken biertjes. Vriendlief en ik ontsnapten een middagje naar Maastricht en kochten boeken in de Dominicanenkerk. Er was een vader-zoon uitstapje naar Aken, en ik wandelde lekker met de hond.
Er was wifi in het huisje. De puber was daar blij mee, want zo kon hij gamen, appen en muziek luisteren op zijn telefoon, en ik maakte er ook dankbaar gebruik van. De foto’s die ik maakte van Bella, de omgeving en ons vieren appte ik direct door naar familie en vrienden. Toch vond ik het ook een beetje jammer. Als ik op vakantie ben vind ik het eigenlijk ook wel lekker om géén wifi te hebben. Aangezien ik geen internetabonnement op mijn telefoon heb, heb ik dan ook echt geen internet. Zonder internet onder handbereik kom ik pas echt tot rust. Dan graaien mijn handen de eerste dag nog naar mijn telefoon, swipen hem aan en beseft mijn brein dat daar niets te zien valt. Geen appjes, geen Facebook, geen mail. Ik kan mijn telefoon wegleggen en kom even echt los van werk, thuis, de dagelijkse normale dingen.
Eenmaal thuis ontdekte ik – doelloos op mijn telefoon rondkijkend – een applicatie op mijn telefoon die me wakker schudde. “Digitaal Welzijn” stond er. Ik klikte erop en zag een soort taartdiagram met het aantal minuten die ik die dag op mijn telefoon had doorgebracht, onderverdeeld per app. Zaterdag, na het avondeten, stond er: 1 uur en 56 minuten. Vooral doorgebracht op Facebook, Whatsapp en de Foto’s. Ik schrok er best van, vooral omdat ik besefte dat ik die ochtend ook nog een aflevering van een tv-serie had gekeken op mijn laptop van een klein uur. Ik had op een vrije zaterdag dus al zo’n 3 uur op een scherm zitten kijken! Ik liet het aan mijn vriend zien en die checkte direct even hoe het met zijn digitale welzijn stond. 13 minuten.
Het erge is dat ik dit best weet van mezelf: ik laat mezelf continu verleiden door snel vermaak en afleiding op social media. Deze zaterdag was eerlijk gezegd waarschijnlijk nog lang niet de ergste dag, qua digitaal welzijn. Hoe vaak zit ik niet rustig te werken, maar gaat mijn hand automatisch naar mijn telefoon om hem even aan te tikken? Even checken of er nieuwe berichten zijn. Als mijn concentratie verslapt, zit ik voor ik het weet op Facebook. Meldingen? Nee. Berichtjes? Nee. Even over de newsfeed scrollen. Binnen no time zit ik weer een of andere video met een schattige puppy te kijken, of een informatieve video van de NOS. Als ik na een paar minuten klaar ben met Facebook check ik nog even LinkedIn. Dat voelt dan nog enigszins nuttig, omdat het zakelijker is dan Facebook. Maar het biedt precies hetzelfde. Prikkels. Snel vermaak. Afleiding. En aan het einde van de dag zit mijn hoofd vol nieuws en weetjes, ben ik niet buiten geweest en heb ik geen inspiratie voor mijn column.
Ik lijk wel een puber: snel afgeleid, bang om iets te missen, wanhopig om erbij te horen. Tijd om iets aan mijn digitale welzijn te doen. Of nee, liever aan mijn analoge welzijn, want dat is me eigenlijk veel liever. Hopelijk kan ik dan bij de volgende vakantie mijn telefoon gewoon uitzetten en in een la leggen, een column schrijven over wat ik meemaak en de puber plagen met zijn verwaaide kapsel.
0 reacties