Het nieuwe jaar is begonnen. Ik lig op de entresol in de werkkamer van mijn vader. Terwijl ik nog afscheid aan het nemen ben van 2025, waaronder van een dierbare tante die op haar verjaardag (en die van Sinterklaas) overleed, kijk ik door een venster naar de hemel boven Valkenburg. Vuurwerk verlicht die hemel in rood, groen en geel.
Het doet me denken aan de luchtaanvallen op Kiev die nog steeds worden uitgevoerd. Vuurwerk in de vorm van luchtafweergeschut voorziet de hemel daar regelmatig van kleur. Er is niets leuks aan vuurwerk in Oekraïne. De mensen snakken daar inmiddels al jaren naar een vuurwerkverbod. Helaas is het einde van de oorlog nog steeds niet in zicht. Ondanks de praatjes van een Amerikaanse president die meer gemeen heeft met de agressor in dit conflict dan met de mensen die daar hun land verdedigen.
Dat bewijst hij aan het begin van dit jaar door net als Rusland een soeverein land binnen te vallen. In dit geval Venezuela. Daar ontvoerden Amerikaanse special forces afgelopen vrijdag de president van Venezuela: Maduro. De president van dit land is geen fijne man. Hij heeft, net als de huidige Amerikaanse president, de neiging om verkiezingsuitslagen die hem niet gunstig gezind zijn naast zich neer te leggen. Maar het is deze Amerikaanse regering natuurlijk totaal niet om democratische principes te doen. Het gaat om oliebelangen en het is een mooie afleiding van de Epsteinfiles die de oranje man in het witte huis een doorn in het oog zijn.
Ondertussen schendt de Amerikaanse regering met deze actie de eigen Amerikaanse constitutie omdat het congres geen toestemming heeft gegeven, voordat besloten werd om een militaire aanval te doen op een ander land. Bovendien is deze aanval in strijd met het internationaal recht. Na de Tweede Wereldoorlog hebben we namelijk met elkaar afgesproken dat men zich aan bepaalde regels dient te houden. Mede daarom zijn de Verenigde Naties opgericht. Decennialang was Amerika een hoeksteen van deze organisatie, maar dat is niet langer zo. Voor de huidige Amerikaanse president en de kliek om hem heen zitten internationale regels en democratische instituties alleen maar in de weg. Zij willen dat het recht van de sterkste weer gaat gelden.
Het risico daarvan is dat grotere landen wanneer ze er zin in hebben kleinere landen met geweld hun zin op kunnen leggen. In Taiwan houden ze hun hart vast. Net als in Europese landen die aan Rusland grenzen of iets geven om wat er in het oosten van Europa gebeurt. De nieuwe mores in de wereld zijn gevaarlijk voor ons allemaal. Verzet je daarom alsjeblieft tegen leiders die voor het recht van de sterkste gaan, want de geschiedenis laat zien dat we dankzij die zogenaamde winnaars uiteindelijk allemaal verliezen.
Over nieuwe gewoontes (mores) gesproken: dit jaar verandert op Schuinschrijvers ook het een en ander. Omdat ik op dit moment de enige schuinschrijver ben, zal ik relatief minder publiceren. In plaats van 1 keer per week, zal ik 1 keer per maand een column plaatsen. Al geef ik mezelf toestemming om vaker te schrijven als ik er inspiratie voor heb. Voor nu wens ik iedereen het beste voor 2026, want we zullen elke gelukwens hard nodig hebben.
0 reacties