Stel je voor dat er tijdens een spelletje knikkeren meer op het spel staat dan de knikkers. Veel meer: de verliezer krijgt een kogel door zijn of haar hoofd. Dat is een situatie waar de hoofdpersoon van de Zuid-Koreaanse hit-serie Squid Game mee te maken krijgt. Dit jaar raakte ik net als talloze Netflixkijkers in de ban van deze duistere serie. Niet alleen het gruwelijke uitgangspunt van het verhaal over dodelijke kinderspelletjes voor en door volwassenen fascineert me; het is in alle opzichten een bovengemiddeld goed gemaakte serie. Goed geschreven, acteurs die emoties overbrengen door een taalbarrière heen, originele muziek en vormgeving. Bovendien vind ik het leuk om op deze manier een beetje kennis te maken met een andere taal en cultuur. Zo leer ik van Squid Game dat Koreaanse kinderen net als de onze ‘Annemaria Koekoek’ spelen. Ze noemen het alleen anders.
Koffie erbij
Om enig gevoel voor de Koreaanse taal op te bouwen, kijk ik de oorspronkelijke versie met broodnodige ondertitels. En bewust niet een in het Engels nagesynchroniseerde versie. Een buitenlandse taal die totaal niet lijkt op wat je zelf kent, klinkt al snel gek of exotisch. Zo vallen niet-Nederlanders vaak over onze harde g. Het lijkt voor veel van hen alsof we constant onze keel schrapen. Wat mij opviel aan het Koreaans is dat sprekers regelmatig op zo’n manier van toon veranderen aan het eind van een zin dat het lijkt alsof ze zich beklagen of hun zin niet krijgen. Een beetje het omgekeerde van hoe Fransen en Limburgers aan het eind van een zin vragend omhoog gaan.
Het stelt me gerust dat sommige woorden in alle talen hetzelfde lijken te zijn. Zo is het Koreaanse woord voor koffie: ‘keopi’. Zoek maar eens op. Het enige verschil in uitspraak is dat Koreanen een p in plaats van onze ff hebben: ‘koppie’, zeggen ze. En ook zij hebben net als wij Engelse woorden en zinnen overgenomen in hun taal. Al zijn de Engelstalige titels waaronder wij Zuid-Koreaanse films en series leren kennen natuurlijk alleen voor internationale promotie bedoeld. Het zijn niet de originele titels.
Inktvissen en parasieten
Squid Game is niet de eerste Zuid-Koreaanse serie of film die ik zag. Vorig jaar bekeek ik oscarwinnaar Parasite van regisseur Bong Joon Ho. Daar was ik ook van onder de indruk. Net als Squid Game legt deze film de nadruk op het doorgeschoten kapitalisme in Zuid-Korea en de kloof tussen arm en rijk. Het is zowel een zwarte komedie met hoofdpersonen die hier en daar aan de oer-Hollandse familie Flodder doen denken als een maatschappijkritische thriller met elementen van horror. Ook net als serie Squid Game is Parasite een film die uitblinkt in vakmanschap als het gaat om schrijfwerk, acteren en vormgeving. Ik ervaar wat ik zie van de Zuid-Koreaanse filmindustrie als kwalitatief hoogstaand en origineel. Verfrissend.
Koreaanse zombies
Enkele Zuid-Koreanen zijn er zelfs in geslaagd om het ietwat uitgekauwde zombiehorrorgenre nieuw leven in te blazen. Dat geldt om te beginnen voor de film Train to Busan uit 2016 waarin zeer creatief wordt omgegaan met het gegeven van zombies in een trein. Een film die, alweer, gedragen wordt door aansprekende karakters en die het begin van de zombie-Apocalyps op een spannende en sfeervolle manier in beeld brengt. Helaas is er een Hollywoodremake in de maak die dit waarschijnlijk allemaal slechter over gaat doen.
Verder heb ik eerder ook een Zuid-Koreaanse zombieserie gezien die de bestaande zombie-mythologieën van een smakelijk sausje voorziet: Kingdom. De pluspunten van dat verhaal zitten echter niet alleen in de bijzondere oorsprong van de zombies, maar ook in de setting. Het verhaal speelt zich namelijk af aan het eind van de zestiende eeuw. Met name de kostuums vond ik heel mooi: het is een kledingstijl die ik nog nooit ergens gezien had.
Hendrik Hamel en Guus Hiddink
Wie weet komen we in een toekomstig seizoen een keer de Nederlander Hendrik Hamel (1630-1692) tegen in Kingdom. Deze historische figuur leed namelijk schipbreuk op een eiland voor de kust van Korea en was met een boek dat hij later over zijn avonturen schreef de eerste Europeaan die andere Europeanen liet kennismaken met het land. In Korea is hij waarschijnlijk een van de bekendste Nederlanders. Althans, tot Guus Hiddink het Zuid-Koreaanse voetbalelftal coachte tijdens het WK van 2002.
Lijstje
Ondertussen heb ik me nadat ik Squid Game had uitgekeken, gestort in een volgende Zuid-Koreaanse Netflixserie: Hellbound van de maker van Train to Busan. Deze keer krijgen onfortuinlijke mensen te horen wanneer ze door gorilla-achtige demonen gedood en naar de hel gesleept zullen worden. Rare jongens die Zuid-Koreanen. Verder staan monsterfilm The Host en supervarkenfilm Okja (beide van Bong Joon Ho, de regisseur van Parasite) nog op mijn te kijken lijstje. Iets voor de kerstvakantie. Voor de liefhebber staan hieronder de links naar trailers van deze lijst Zuid-Koreaanse kijktips:
0 reacties