Hoe gaan we als mensen om met grote beangstigende zaken die zo groot zijn dat we er in ons eentje niets tegen kunnen doen? Zaken als het klimaat; oorlog; hongersnood; oprukkend fascisme; haat en geweld – niet alleen ver weg maar ook in onze eigen woonplaatsen; giftige stoffen in onze lucht en voeding; gezondheidszorg; woningnood; en zo kan ik nog wel even doorgaan.
(meer…)
An unhappy childhood is a writer’s gold mine, schreef Graham Greene ooit. Dat dat blijkbaar niet alleen voor schrijvers geldt, maar ook voor sommige documentairemakers, ontdekte ik afgelopen weekend. Het was midden in de nacht en ik keek met ogen die brandden van vermoeidheid naar de laatste aflevering van 100 dagen in de jeugd- en gezinszorg. Journalist Nicolaas Veul had zich wederom 100 dagen ondergedompeld in een ingewikkelde, voor velen onzichtbare wereld. En nu dompelde ik mij dáár weer in onder.
(meer…)
Oké, wij Nederlanders schijnen niet zo goed te zijn in groot dromen. ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, staat nog net niet in onze driekleur geborduurd. En vooral de linkse lieverds wordt vaak verweten dat we geen concreet toekomstbeeld schetsen. Dat er vooral heel veel ‘niet mag’ en ‘minder’ moet om ‘de wereld te redden’.
(meer…)
Ik praat steeds meer met Bella. Ze is ook al wat ouder: vandaag is ze jarig! 2 jaar. Dan krijg je toch een steeds gelijkwaardigere relatie. Vorig jaar was ze nog een puppy. Inmiddels is Bella fysiek volwassen en kan je toch echt betere gesprekken aanknopen. Samen reflecteren op gebeurtenissen en bepaald gedrag niet enkel afkeuren, maar ook toelichten waarom.
(meer…)
Ik zit met een gemengd gezelschap – allemaal vrijwilligers – aan tafel. Een mevrouw verklaart graag af en toe vegetarisch te eten, gezien de impact van de vleesindustrie op het milieu, het dierenleed en haar gezondheid. Een man naast haar, met een sappig, lichtgebraden biefstuk op zijn bord, zegt verschrikt: “Hè, bah, ik ga me bijna schuldig voelen!”. Snel stelt de vrouw hem gerust. “Oh, ik eet ook nog wel af en toe vlees, hoor!” (meer…)