Winterhobby’s

In de zomer was het makkelijker, ontspannen. Je loopt makkelijker de tuin in, waar de hangmat verleidelijk lonkt. De bloemetjes, bijtjes, plantjes, vogels brengen al snel rust. Ook een stuk wandelen in het bos of fietsen over de dijk, door de uiterwaarden, is dan laagdrempelige ontspanning. In de winter zoek ik een andere aanpak.

Natuurlijk is het bos in elk seizoen heerlijk. Zelfs nu de meest uitbundige herfstkleuren zijn gedimd en de blaadjes langzaam bruin en modderig worden op de grond. De kale takken in de mist of juist tegen een strakblauwe winterlucht doen me ook goed. Toch zoek ik nu het langer donker en kouder is iets om me binnenshuis mee te ontspannen.

Binnen in huis vind ik het namelijk lastiger. Daar ligt altijd wel een to-do-lijstje. Een volle wasmand, hondenharen op de vloer, een piepende vaatwasser, een stapel papieren die nog opgeruimd moet worden. Of, erger nog: mijn smartphone. Dat aandacht slurpende apparaat waarmee ik inmiddels een soort stockholmsyndroom heb ontwikkeld. Leuk, al die social media, apps en contactmogelijkheden; maar iets te vaak scrollt mijn vinger automatisch door een tijdlijn waar ik niet geheel vrijwillig en bewust voor heb gekozen. Gevolg: tientallen filmpjes, foto’s, teksten; over puppy’s, aanslagen, vakantiefoto’s, recepten, misbruik, rampen en nog veel meer. En dat binnen enkele minuten, op mijn brein afgeschoten als door een machinegeweer.

Ik zocht dus een hobby. Iets dat je even makkelijk oppakt als een smartphone maar dat aanzienlijk minder overprikkeling teweegbrengt. Vorig jaar had ik al wol gekocht om mee te breien. Ik zocht op YouTube (ja, dat is dan toch ook wel weer handig) naar tips. Want ik wilde natuurlijk niet gewoon een sjaal breien, maar minstens een muts. Met verschillende soorten steken en twee kleuren. Dapper begon ik eraan, maar al snel gaf ik het weer op. Te ingewikkeld. De bol wol met de naalden heeft het hele jaar in de kast gelegen. Naast een stapel ongelezen interessante boeken en die naaimachine die ik vijf jaar geleden enthousiast kocht maar nooit echt onder de knie heb gekregen. Een legpuzzel bracht me meer voldoening.

Het is voor mij dus de kunst om de lat bij hobby’s niet te hoog te leggen. Makkelijk beginnen, om de smaak te pakken te krijgen. En dan ontstaat er ook snel een resultaat. Een mooie legpuzzel, bijvoorbeeld. Of een ‘punch needle’ borduurwerkje. Ik kocht vorige week zo’n setje in de winkel. Er zaten stukjes gekleurde wol in, een doekje met opdruk en een spanring om de doek in te spannen. En een dikke, holle naald met een scherpe punt. YouTube liet me zien hoe het werkte. Doodsimpel. Rijg de draad door de naald en punch vervolgens met de naald in het doek waar je het betreffende gekleurde draadje wilt zien. Met kleine lusjes zet de draad zichzelf vast in het doek. Geen moeilijke kruissteken, knopen of technieken: gewoon lekker prikken. Na een weekend had ik het werkje af.

Nu ik de smaak van het handwerken te pakken heb, zie ik de bollen wol en de breinaalden van vorig jaar me weer aankijken. Nou, vooruit, denk ik. Ik ga gewoon een sjaal maken. Met die ene steek die ik ken en de wol die ik heb. Daarna zien we wel weer verder.