Rokjesdag

Is het al rokjesdag geweest? Misschien heb ik hem gemist; het kan zijn dat het al op één van die belachelijk hete dagen in februari plaatsvond, of misschien wel afgelopen weekend. Deze nationale feestdag heeft namelijk geen vaste datum, maar ontstaat organisch. Op een van de eerste warme dagen in het jaar verschijnen (vooral) vrouwen massaal op straat in een rokje met daaronder blote benen. Zonder afspraak, puur omdat we daar dankzij de zon blijkbaar allemaal behoefte aan krijgen. Afgelopen weekend zette het mooie weer mij ook voor het jaarlijkse dilemma: kan het al, blote benen? En zo ja: moet ik ze dan weer gaan scheren?

Ik geloof dat ik rond mijn 14^e begon met het ontharen van mijn benen en oksels. Dat hoorde nu eenmaal zo, want alle meisjes deden dat, of je beharing nu dik en zwart was, of amper zichtbaar en blond. Echt eenvoudig of leuk is het niet. Het vergt veel doorzettingsvermogen, creativiteit en experimenteren. Wat is het makkelijkst? Wat geeft het beste resultaat? Waar houd ik de minste verwondingen aan over en wat beschadigt of irriteert mijn huid het minst? Er zijn scheermesjes, epileerapparaten, scheerapparaten, ontharingscrèmes, hars- en waxstrips en zelfs hele laserklinieken ontworpen om het gladste, langdurigste en minst pijnlijke resultaat te behalen. En voor je het weet ben je 50 en doe je het nog steeds zo, totdat de overgang je haargroei afremt en je voorgoed verlost bent van de plicht je te ontharen of de behoefte om erbij te horen.

En waarom moeten juist vrouwen zich zo aanpassen? Mannenlichamen zien er over het algemeen uit zoals ze zijn: behaard of niet, dik of dun. Als zij hun benen of oksels kaalscheren zonder sportieve of medische redenen, vinden we dat over het algemeen vreemd. Vrouwenlichamen moeten echter aan alle kanten gesnoeid, gevormd en gestyled worden. Beenhaar is nog maar het puntje van de ijsberg. Wenkbrauwen worden geëpileerd, gezichten zitten onder de make-up, borsten proppen we in bh’s en vrouwenbroeken hebben geen broekzakken zodat je heupvorm goed zichtbaar is. Zijn je benen aan de korte kant? Dat is wel te verhelpen met de juiste kleding en hoge hakken. Wie heeft ooit bedacht dat mannen harig, warrig en naturel mogen zijn en vrouwen glad, in control en in shape moeten zijn? Zijn de teams zo verdeeld? De harigen versus de kalen? De oermens versus de gedomesticeerde mens?

Het is al eeuwenoud en toch blijven we het doen; schoonheidsidealen nastreven. Bh’s zijn echt niet alleen een praktische ondersteuning voor een boezem; het is een manier om vorm te geven aan je lichaam. Je tepels worden verborgen en borsten krijgen een ronde vorm. Ik ben het een beetje zat. Ik heb tepels. Ik heb beenhaar. Ik heb okselhaar. Mijn borsten zijn niet rond en hebben geen ondersteuning nodig. Ik wil iets in mijn broekzak kunnen stoppen.

Waarom loop ik dan niet met harige benen, zonder bh, in wapperende gewaden met grote praktische zakken rond? Simpel: dat durf ik niet. Bang om niet serieus genomen te worden of in een hokje geplaatst te worden voordat iemand me leert kennen. Zelf doe ik het ook. Een vrouw met okselhaar staat voor mij direct symbool voor feminisme en onafhankelijkheid. Hoewel ik het toejuich plak ik er dus wel direct label op. Zo’n label kan afleiden van de andere karaktereigenschappen van een persoon. Zelf zou ik best herkend willen worden als onafhankelijke, feministische verschijning, maar ik ben ook gewoon een goede tekstschrijver en best een vriendelijk persoon. Dus kleed ik me “normaal” en scheer ik mijn been- en okselhaar af, om verwarring te voorkomen.

Ik heb een sterk vermoeden dat ik hier niet alleen in sta. Toch zie ik zo weinig harige damesbenen op straat. Zo komen we er nooit. Dus hierbij een oproep aan iedereen die zich aangesproken voelt: zullen we binnenkort een nieuw soort rokjesdag introduceren? De eerstvolgende #rokjesdag veranderen we gewoon in #vrijebenendag. Dresscode: rokje, korte broek of wat dan ook, als je je benen maar vrij laat. En het mooie is dat je je benen niet hoeft te scheren. Free your legs!