Nachtelijk avontuur

Ik kan niet zo goed tegen korte of onderbroken nachten. Ik heb nooit goed uit kunnen slapen, dus als ik laat naar bed ga, word ik net als altijd rond 7 uur – half 8 wakker en ben ik de rest van de dag moe. Overdag slapen kan ik al helemaal niet; als ik dat doe, word ik daarna helemaal misselijk en raar wakker. Mijn bioritme is dus niet erg flexibel. Dit wist ik al van mezelf, maar de afgelopen twee weken werd ik nog maar eens flink met mijn neus op deze feiten gedrukt. Na lang wachten, dromen, zoeken en hopen is het namelijk eindelijk gelukt: mijn vriend en ik hebben een puppy!

Op een zondag hebben we haar opgehaald in Eibergen, of all places. Onze Bella. Via marktplaats vonden we het nestje bontgekleurde pups. Mamahond is een bruine labrador, papa een grote koningspoedel. Je zou dus kunnen spreken van een labradoodle, als je er niet al te strikte opvattingen op nahoudt. Toen we een tijdje geleden gingen kijken viel deze beauty ons direct op omdat ze met haar leuke koppie met bruingroene ogen mij, mijn vriend en ook zijn zoon aankeek en totaal inpakte. De klik was er, op magische wijze. Een lieve, speelse, wit met bruin gevlekte pup, met een warrig snorretje en een poedelachtig kuifje. Een week later mochten we haar al ophalen, nu dus twee weken geleden.

Bella gedroeg zich direct als een voorbeeldige pup. Ze eet alles op wat ze tegenkomt, piept als ze een seconde alleen gelaten wordt, rent achter blaadjes aan, stribbelt tegen als ze aan de riem zit, moet om de twee uur uitgelaten worden en plast dan alsnog op het parket. De eerste nachten zetten we haar bench naast ons bed, omdat ze niet stil wordt als ze onze nabijheid niet ruikt, voelt of hoort. Wanneer ze ’s nachts wakker wordt en begint te piepen, moet één van ons eruit om haar buiten te laten plassen of poepen.

Mijn vriend legt ’s avonds heel koelbloedig en praktisch alles klaar wat hij bij een nachtelijk uitje nodig zal hebben: poepzakjes, schoenen en jas liggen beneden klaar; sokken, broek en trui op de slaapkamer onder handbereik. Wanneer we op een avond afspreken dat het vannacht míjn beurt is, heb ik het niet zo goed voor elkaar. Als ik midden in de nacht wakker wordt door gepiep en gerommel, wordt er direct een dosis adrenaline in mijn bloed gepompt. Mijn hart begint te bonken en ik schiet in actie, maar kan niet meer helder denken. Ik wil koste wat kost voorkomen dat ze in haar bench plast. Dat is op de één of andere manier een dramatisch, te allen tijde te voorkomen doemscenario geworden in mijn hoofd.

In alle haast graai ik mijn broek en trui bij elkaar en een paar sokken. Ik til Bella uit haar bench en loop voorzichtig met haar van de trap. Best een uitdaging, met een pup die tegenstribbelt. Met een wazige blik zoek ik mijn schoenen. Shit, waar zijn die? En mijn jas? Te laat. Bella plast al op de vloer in de gang. Slaperige paniek slaat toe omdat mijn zenuwen, net ontwaakt middenin een REM-slaap, op scherp staan. Een doekje voor het plasje. Mijn jas. Misschien moet ze nog wat. Waar zijn mijn schoenen? Snel trek ik de schoenen van mijn vriend aan en ik klos zwaar door de gang richting de deur. Intussen knip ik alle lampen aan omdat ik het allemaal niet zo helder zie, dus mijn vriend kan natuurlijk allesbehalve rustig doorslapen. Ik hijs Bella in haar tuigje en lijn haar aan, grabbel naar een poepzakje en loop met haar naar buiten. Aan de overkant van de straat legt ze nog een drolletje bij de boom. Ik ruim het op terwijl zij alweer naar binnen probeert te rennen.

Ik til Bella terug het huis in, ontdoe me van mijn jas en te grote schoenen en strompel met haar naar boven. “Dit is niks voor mij”, mompel ik mijn vriend toe. “Sorry.” Nee, dat had hij ook wel door. Hij ligt inmiddels ook klaarwakker te wachten tot de storm kalmeert. Wanneer Bella weer in haar bench naast ons bed ligt en ik onder de dekens, duurt het nog een kwartier voordat de spanning uit mijn lijf verdwijnt. “Voortaan doe ik het wel, lief”, zegt hij.