Goede gesprekken

Ik praat steeds meer met Bella. Ze is ook al wat ouder: vandaag is ze jarig! 2 jaar. Dan krijg je toch een steeds gelijkwaardigere relatie. Vorig jaar was ze nog een puppy. Inmiddels is Bella fysiek volwassen en kan je toch echt betere gesprekken aanknopen. Samen reflecteren op gebeurtenissen en bepaald gedrag niet enkel afkeuren, maar ook toelichten waarom.

Afgelopen week nog, had Bella commentaar tijdens de ochtendwandeling in het bos. Een groepje oudere dames liep in de verte. Ik ken ze niet, en Bella ook niet. Blijkbaar is mijn hond een beetje xenofoob, want ze rent op de mensen af en begint indrukwekkend te blaffen. Ik verontschuldig me voor het gedrag van mijn hond en houd Bella bij me zodat ze rustig wordt. Gelukkig zijn de dames niet bang voor Bella, die er toch ook altijd wel vrolijk uitziet met haar krullen en flaporen. “Nee, het bos ís niet van jou, Bella,” spreek ik haar toe. “Die mensen mogen hier ook gewoon lopen. En als jij zo gaat blaffen, denken ze dat je een gevaarlijk beest bent! Dat is niet leuk.”

Diezelfde middag deed zich een situatie voor met een kleine teckel. Het beestje liep aan de riem en was een beetje bang. Bella ving zijn signalen niet op en rende er wild op af om te spelen. Terwijl de teckel begon te piepen, ging Bella enthousiast blaffen en zelfs een beetje grommen. Verbaasd riep ik Bella en probeerde ik haar te grijpen. Ik hoor mezelf roepen “Sorry hoor, ze wil gewoon spelen”. Het baasje vond het gelukkig niet erg en zei dat zijn teckel bang was, omdat die ooit een keer was aangevallen door een grote hond. Ik greep Bella bij haar halsband en liep door. “Dat is toch niet leuk, Bella! Dat hondje was bang voor jou en jij gaat zo wild doen. Dat is niet zo handig van je.”

Een dag later was Bella zelf ineens ontzettend onder de indruk van twee kleine hondjes die samen hun baasje uitlieten in het bos. Ze kwamen ons tegemoet lopen en Bella weigerde verder te lopen. Ze ging zitten en wachtte tot de twee kleine vriendjes ons passeerden. De één had een borstelige snor en de ander was zo’n klein wit opdondertje. Ze keften niet, maar het was duidelijk dat Bella niet met hen moest sollen, hoewel zij toch echt 5 keer zo groot is als die twee bij elkaar. Ik legde haar uit dat ze haar echt niets kunnen doen omdat ze zo klein zijn, maar dat ik wel snap dat twee tegen één best oneerlijk is. En dat besnorde beest keek best arrogant uit zijn ogen. Hun baasje keek ook een beetje raar, maar dat kan zijn omdat ik dus tegen mijn hond aan het kletsen was.

Misschien draai ik een beetje door, als hondenmoeder. Maar wie draait er niet door in 2020? Als ik aan het eind van de coronapandemie alleen een voorkeur voor gesprekken met mijn hond overhoud, kom ik er nog best goed af. De pandemie, of eigenlijk vooral de maatregelen die nodig waren om ermee om te gaan, heeft bij veel mensen van alles losgemaakt of vastgezet.

Doordat ik minder sociale activiteiten en uitjes onderneem krijg ik minder gezellige, afleidende prikkels binnen. Dat merk ik bij het schrijven van mijn columns en ander creatief materiaal. Ik ben veel meer met grotere thema’s bezig dan voorheen. Ik kan me voorstellen dat meer mensen dat hebben. Zo kan de één feministischer worden omdat ze steeds meer ziet hoe vrouwen achtergesteld en onderdrukt worden in de wereld, terwijl de ander in de complottheorieën terechtkomt omdat ze steeds kritischer t.o.v. de overheid wordt. Ongelijkheid, onrecht en dubbele agenda’s kwamen dit jaar meer dan anders boven tafel: van de toeslagenaffaire tot de neonazi’s in de politiek en van huiselijk geweld tot werkdruk in de zorg. Dat doet wat met een mens.

Behalve Bella’s avonturen, enkele huiselijke gebeurtenissen en ontwikkelingen in mijn werk als schrijver heb ik dus weinig afleiding van die thema’s en dat is natuurlijk goed, uiteindelijk. Misschien, als meer mensen dat hebben, gebeurt er dan eindelijk wat. Maar echt vrolijk word je er niet van. Gelukkig heb ik dan de goede gesprekken met Bella. Je zou haar eens moeten vragen naar de vaccinatieplicht. Dat levert fascinerende inzichten op.