Monoloog

De meeste treinen rijden in twee richtingen over het spoor. Sommige mensen passen in een gesprek echter eenrichtingsverkeer toe: een monoloog.

Je maakt van alles mee in de trein. Of bij het overstappen van de ene trein naar de andere. Mijn trein uit Nijmegen komt aan in Roermond. De plek waar ik over zal stappen richting Maastricht. De meeste mensen staan ook op, omdat Roermond het eindpunt van de trein is. Een donkere jongen met het tanige uiterlijk dat aan de Afrikaanse hardlopers doet denken die normaal gesproken alle lange-afstand-wedstrijden winnen, begint een melodie te neuriën. Eerst maak ik me instinctief zorgen. Zou hij iets in de zin hebben?

Dan bedenk ik dat mannen die een aanslag willen plegen, waarschijnlijk geen liedje gaan staan neuriën. Dat zou zonde zijn. Hij haast zich voor mij de trein uit. Uitchecken, inchecken. Onder het spoor door, snel de trap op. We stappen allebei over op de trein naar Maastricht. We zitten niet in dezelfde coupé, want ik zie hem niet meer. Als de trein onderweg is hoor ik echter gezang dat van buiten mijn blikveld het treinstel in galmt. Gezang, geen geneurie. Zang met een keelklank. Er zit duidelijk geen rem op die jonge man. Misschien zingt hij wel uit pure heimwee, romantiseer ik.

Toch is dat niet het enige wat hij doet tijdens de treinreis. Hij praat ook. Hard, maar niet begrijpelijk. Een andere taal, met flarden Nederlands er doorheen gevlochten. Ik heb de indruk dat hem een paar keer wordt gevraagd of het wat zachter kan. Al kan dat ook slechts een wens in mijn gedachten zijn geweest. Hij blijft vocaal aanwezig. Pas later kom ik achter de oorzaak van zijn luidheid. Op station Maastricht verlaat ik langs de achteruitgang het station en ga richting de auto van mijn vader op de parkeerplaats. Als ik daar bijna ben zie ik de jongen op de stoep aan de andere kant lopen. Hij heeft een telefoon in zijn rechterhand die hij (zo lijkt het) zo ver mogelijk van zijn gezicht houdt terwijl hij er naar schreeuwt om zich verstaanbaar te maken. Zo kan hij onmogelijk de reactie van zijn gesprekspartner horen, maar daar lijkt hij niet mee te zitten. Monoloog in plaats van dialoog.