Daar is ie dan,
de windmolenman.
Hij heeft een plan
en een klap van de molen.
Hij preekt,
steekt
zijn piek
in een wiek.
Tot bloedens moe,
slaat hij toe.
Geen spaan is veilig,
geen huisje heilig.
Ondanks alles draait de molen door.
Zijn lans wordt vermalen tot pulp.
Van zijn pogingen blijft geen spoor.
Zijn paard kruipt kreupel in zijn schulp.
Uiteindelijk zit hij eenzaam op een ezel.
Met splinters in zijn handen,
zonder Sancho Panza, die kwezel.
Hij verbreekt alle banden,
spoort langoor aan,
tot een nieuwe aanval op zijn waan.
Hij geeft nooit op,
de windmolenman,
want wat moet ie dan.
0 reacties