Afgelopen vrijdag ging ik op de fiets naar het sportcentrum. Onderweg zag ik sneeuwresten die overgebleven waren na de meest recente sneeuwbui. Ze lagen in de schaduw van bomen, palen en heggen alsof ze de uitwerpselen van ijsberen waren. Als ijsberen sneeuw zouden schijten. Dat lijkt me eigenlijk wel leuk.
Behalve van sneeuw houden ijsberen ook van, eh, ijs. Dat wil zeggen: zee-ijs. Daar jagen ze op, of nou ja, daar joegen ze op. Dat wil zeggen: op en rond dat ijs vingen ijsberen graag zeehonden. Hun leefgebied rond Spitsbergen in de Barentszzee (Nova Zembla!) verliest steeds meer ijs. De verwachting is dan ook dat het steeds slechter met ze zou gaan, omdat ze meer op land moeten jagen. Volgens dit bericht op nu.nl gaat het echter vooralsnog goed met ze. Ze zitten goed in het vet en vinden genoeg te eten. Blijkbaar passen ze zich aan.
Terwijl de ijsberen zich moeten aanpassen aan een ijsvrije omgeving, werden wij Nederlanders aan het begin van dit jaar geconfronteerd met winterse omstandigheden. Het viel mij op hoe verschillend mensen omgingen met deze situatie. Zelf probeerde ik per dag te bekijken hoe glad het was. Should I stay or should I go? Als er net sneeuw was gevallen, was het meestal nog niet glad en dan ging ik gewoon fietsen. Ook als er wel ijsontwikkeling was, maar het daarna alweer een tijd droog was, waren de doorgaande wegen en fietspaden goed begaanbaar omdat de gemeente flink pekel strooide.
Ik zag auto’s langskomen in zeer verschillende toestanden nadat het gesneeuwd had. Sommige auto’s waren brandschoon. Dat kan natuurlijk komen doordat die auto’s veilig overdekt geparkeerd hebben gestaan of door de eigenaren zorgvuldig schoon zijn gemaakt. Dat laatste doet niet iedereen. Ik zag ook chauffeurs die simpelweg sneeuw op het dak van hun auto’s vervoerden. Alsof de verschrikkelijke sneeuwman een bestelling had gedaan. Waarschijnlijk hadden ze te weinig tijd om alles schoon te maken of hadden ze er geen zin in. Ik zag ook iemand rijden die er overduidelijk geen zin in had om sneeuw te verwijderen. Haar auto zat helemaal onder de sneeuw, op een deel van de voorruit na. Het lag zelfs op de motorkap.
Toch ging het meestal wel goed, omdat we wat langzamer reden, rekening hielden met elkaar en uit onze doppen keken. Toen er alleen nog sneeuwresten over waren, ben ik pas weer online pakjes gaan bestellen. Want ik vind het in die winterse omstandigheden voor mezelf niet moreel te verantwoorden dat andere mensen voor mij op pad gaan, terwijl ik lekker warm binnen zit. Mijn eerste bestelling was een sneeuwschep. Zo kan ik voortaan ook mijn plicht doen als er weer een pak sneeuw is gevallen.
0 reacties