bos begrafenis

Mensen van voorbij

Het schijnt dat er een nieuw jaar is begonnen. Een nieuw decennium zelfs. Het is januari 2020 en ik kijk verdwaasd uit het raam. Als de eerste twee weken van dit decennium symbool staan voor het vervolg, kan ik me schrap zetten. Nadat ik eind 2019 afscheid nam van mevrouw Plantsoen, kondigden de Roaring Twenty-Twenties zich aan met een plotselinge val, botbreuken, een longontsteking en het daaropvolgende overlijden van mijn lieve schoonvader.

(meer…)
eigen wereld, kastelen

Mag ik dan in jouw wereld?

Het is oudejaarsdag en ik ben op weg naar mijn vader. De trein wiegt me comfortabel heen en weer. Aan de andere kant van het gangpad zit een gezinnetje. Vader met donkerblond haar, moeder met zwart haar en twee blonde jongetjes. De kinderen zijn allebei bezig op tablets die beschermd worden door stevige rubberen randen. “Mag ik dan in jouw wereld?”, vraagt het jongste kind aan zijn broer. “Bijna. Ik ben nog niet klaar.”

(meer…)
beschermengel

Afscheid

Mevrouw Plantsoen is niet meer. Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ze te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Slokdarmkanker. Bang was ze niet; toen ze hoorde dat haar einde nabij was, had ze twee wensen. Eén: dat ze nog een beetje tijd kreeg zodat de mensen om haar heen aan het idee konden wennen dat ze zou overlijden. Twee: dat ze in het laatste deel van haar leven nog anderen kon inspireren en angst voor de dood kon wegnemen.

(meer…)
Sirenes

Sirenes

Het was zondagochtend en ik lag in bed te lezen. In dit geval in het verzamelde werk van een Amerikaanse schrijver van fantastische korte verhalen: Gene Wolfe. In het ene  verhaal las ik over een levend bordspel van seriemoordenaars en een ander verhaal ging over kerstmis in een toekomst waarin een weesjongetje bezocht wordt door kerstfiguren in de vorm van hologrammen. Toen haalde een zeurend geluid me uit de fictie. Sirenes die dichterbij kwamen.

(meer…)
when life gives you lemons

Limonade

Er zijn van die dingen die op je pad komen waar je dan iets mee moet. When life gives you lemons, make lemonade. Hoewel ik altijd kansen aan wil grijpen om mezelf verder te ontwikkelen, komen die citroenen heus niet altijd gelegen. Soms wordt er een ongewenste lading citroenen voor je neus uitgestort en is er geen citruspers in de buurt.

(meer…)

Vacuümzak

Het is me gelukt! Mijn koffers zijn weer ingepakt. Ik was er eerlijk gezegd een beetje zenuwachtig over, want ik heb nogal wat souvenirtjes gekocht en gekregen in Toronto. Daarbij is het inpakken van koffers niet bepaald mijn grootste talent. Op de heenweg heeft vriendlief me ermee geholpen, omdat hij mijn kansloze inpakpogingen niet aan kon zien. In Canada stond ik er alleen voor.

(meer…)
Broodje gezond

Broodje gezond

Er staat een sportief meisje in de snackbar. Dat wil zeggen: ze heeft een trainingspak aan. Ze kijkt vertwijfeld om zich heen en vraagt dan aan de man achter de balie: “Hebben jullie ook iets gezonds?” De licht getinte frietboer trekt geamuseerd zijn zwarte wenkbrauwen op. “Uh, we hebben een broodje gezond,” probeert hij. “Daar zit tenminste nog ‘gezond’ in.”

(meer…)
cool in canada

Cool in Canada

Zelden voelde ik me zo cool als afgelopen week. Ik logeer in het appartement van mijn vriendin en haar broer in hartje Toronto. Van daaruit loop ik naar Loblaws, een supermarkt die twintig meter verderop zit. Ik haal er een brood, hummus en komkommer. Op de terugweg stap ik binnen bij een espressobar die naast onze buurman, de podotherapeut, zit, en ik bestel een zwarte koffie “to go”. Ik voel me net Carrie Bradshaw uit Sex and the City.

(meer…)
De vlieg

De Vlieg

De vlieg op de muur neemt de woonkamer in zich op. Het zonlicht dat weerkaatst op het laminaat, de pluizen die over de vloer dansen alsof ze aangeraakt zijn door een woestijnwind uit een sprookje van 1001 nachten, gevallen kruimels, de spin in haar web, maar bovenal: het wezen in de ochtendjas. Het wezen beweegt zich met reusachtige stappen door de ruimte, met in zijn ene poot een bassin met een heet dampend, groen getint meer erin en in de andere een plateau met een voedselberg er op. Een berg die omringd wordt door in het vuur geharde korsten en die in het midden dooraderd is met een brokkelige poepkleurige pindapasta.

(meer…)