De meeste mensen houden niet zo van verandering. Het haalt je uit je flow, je structuur, je gewoontes. Maar ironisch genoeg is verandering eigenlijk zo’n beetje de enige constante in een mensenleven. Het zou een schoolvak moeten zijn: omgaan met veranderingen (of: het leven).

Ik denk aan de puberteit. Die van mij en vele anderen met mij was behoorlijk intens. Er verandert van alles in en aan je lijf, je uiterlijk, je hormonen, je gevoelens en gedachten. Ik beleefde verliefdheden, vriendschappen en andere sociale relaties alsof ik in een Amerikaanse dramaserie leefde. Ineens ben je geen kind meer maar een bijna-volwassene waar mensen dingen van verwachten. Je gaat nadenken over je leven, over je identiteit, over wat anderen van je vinden. Veel pubers gaan experimenteren met drank, drugs, seks, anderen (inclusief ikzelf) trokken zich juist terug in boeken, muziek en online fora. En terwijl dit alles aan de hand is, moeten we in de buitenwereld vooral doen alsof er niks aan de hand is. We moeten naar school, moeten leren, soms alvast een bijbaantje nemen, want we moeten voorbereid zijn op het leven stráks, ná de grote verandering, als volwassene, werkende of student.

Er is niets zo menselijks (misschien zelfs natuurlijks) als verandering en toch doen we allemaal zo ons best om vooral te doen alsof we soepeltjes van de ene fase naar de andere overgaan. We poetsen ongemakken, stress en gemis weg, want we moeten door: leren, werken, geld verdienen, overleven. Van kind naar puber, van puber naar student, van student naar werkende, van kamer naar huis, van kind naar ouder, van huwelijk naar scheiding, van vruchtbaar naar menopauze, van pandemie naar oorlog, van werkloos naar ochtendspits, van werkend naar pensioen, van gezond naar ziek en van oud naar dood. Vrouwen maken in 1 maand meer hormonale veranderingen door dan mannen in hun hele leven, maar ons leven daaraan aanpassen is een no-go. Dat mannen ook hormonale wisselingen kennen is zelfs amper bekend.

Ik ben twee maanden geleden verhuisd en hoewel ik zeker wel gedacht heb aan het feit dat dat een impactvolle gebeurtenis is, moest ik ook vooral gewoon door. Tussen het klussen, inrichten en wennen door moest er gewerkt worden, vrienden en familie mochten op bezoek komen, ik ging naar mooie theatervoorstellingen en werkte aan mijn eigen cabaretteksten en bedrijf. In de tussentijd ben ik alweer twee menstruatiecycli verder, ben ik bijna 30, mochten de mondkapjes in de prullenbak, brak de pleuris uit in Oekraïne, worden LHBTIQ+-mensen in Amerika meer en meer onderdrukt, is Lillianne Ploumen opgestapt en blijkt Sigrid Kaag gewoon de zoveelste politicus met selectief geheugenverlies. Maar goed, we moeten door.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik trek het niet meer. Het doen alsof het allemaal geen impact heeft. Het doorgaan aan de buitenkant en het worstelen aan de binnenkant. Ik neem me – nog maar een keer – voor beter naar mezelf te luisteren en minder te denken aan wat ik allemaal nog moet. Doe je mee?

Categorieën: Linda Schlief

2 reacties

gerard · 25 april 2022 op 09:53

mooi verhaal en hoe ouder je wordt hoe sneller het allemaal gaat en meer rust je wil.

Annefloor · 28 april 2022 op 09:00

Heel mooi verhaal en zo waar! Hoop dat het lukt om mee te doen want je wordt soms zo geleefd door de maalstroom van de tijd.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.