Hoewel ik een mild-katholieke thuisbasis heb, heeft het protestantisme vanaf ongeveer mijn 10e levensjaar de overhand gehad en woonde ik tot mijn 19e in het weinig bourgondische Arnhem Zuid. Carnaval is dus niet iets waar ik mee opgegroeid ben. De afgelopen jaren heb ik wel een paar keer een dag meegepikt met vrienden in Limburg. Het verkleden en met massa’s tegelijk in gekke outfits over straat lopen vind ik erg leuk: even de wereld op z’n kop! Iedereen is gelijk en er gelden regels waar ik geen weet van heb maar die toch heilig zijn. Wat je normaalgesproken nooit zou doen, is dan de normaalste zaak van de wereld: vanaf 11 uur ’s morgens de hele dag bier drinken en worstjes eten, in een dinosauruspak over straat gaan en midden op de dag dansen op een marktplein.

In de Trouw van afgelopen weekend stond in mijn favoriete katern “De Tijd” een stuk van Iris Hannema waarin ze pleitte voor het maken van kletspraatjes met vreemden. Ze bedoelt hiermee niet het verkopen van kletspraat, oftewel leugens, maar een korte, vrijblijvende uitwisseling van futiliteiten die je even verbindt met een ander en dus met de wereld om je heen. Zelf word ik daar vaak ook wel blij van. Een simpel “goedemorgen”, een compliment van of aan een onbekende of een onverwacht leuk gesprek in de trein kan echt mijn dag maken. Het kan ook ongemakkelijk zijn, bijvoorbeeld wanneer jij of je gesprekspartner het gevoel heeft te móeten kletsen en de ander daar geen zin in heeft. Bijvoorbeeld bij de snackbar. Maar daarover schreef ik eerder al een column.

Tijdens carnaval is het maken van contact met vreemden en je verbonden voelen met elkaar heel eenvoudig, omdat de ongeschreven sociale regels van het normale leven niet gelden. De mogelijkheden zijn oneindig: trek aan een staart, knijp in een toeter, maak oogcontact, trek een gek gezicht, geef iemand een biertje of een compliment, en het contact is gelegd. Ik kan me voorstellen dat dit voor de meeste mensen een verademing is. Eventueel ongemak, verlegenheid of schaamte is totaal verdwenen en je voelt je echt deel van een groter geheel, in verbinding met de mensen om je heen.

Ondanks dat ik dit jaar de carnaval aan me voorbij laat gaan, heb ik de afgelopen drie weken met meer onbekenden gekletst dan in de afgelopen jaren bij elkaar. Een puppy breekt net als een nationaal feest dwars door alle sociale barrières heen. Bella staart mensen net zo lang aan tot ze zwichten en haar komen aaien, of buren steken zelf de straat over om kennis te komen maken met de nieuwe pup. Andere hondenbezitters kunnen er ook niet onderuit om even met mij te kletsen tijdens het uitlaten, omdat Bella en hun hond natuurlijk even aan elkaar willen snuffelen.

Opvallend is dat sommige mensen nooit een woord tegen mij of mijn vriend zeiden toen we nog geen hond hadden, maar nu wel. Alsof we nu tot een genootschap zijn toegetreden waar de regels van sociaal contact anders zijn. En er zijn ook mensen die nog steeds niet tegen mij praten, maar wel tegen Bella. Een mevrouw vroeg haar laatst met een kinderlijk hoog stemmetje: “En hoe oud ben jij dan?”. Weifelend heb ik toen maar geantwoord; “Ze is nu 11 weken” waarna de vrouw tegen Bella bleef brabbelen hoe lief en mooi en schattig ze was. Ik kon daar alleen maar mee instemmen en ben doorgelopen. Dat is het leuke van dit soort gesprekjes met vreemden met een hond: je kunt eigenlijk op elk moment in zo’n gesprek zeggen: “Nou, wij gaan weer verder. Fijne dag nog!” Of: “Bella moet nog even plassen, dus we gaan die kant op! Doei!” en dat is totaal acceptabel in hondengesprekjesland.

Honden zijn altijd eerlijk, verzuchten mensen vaak. Dat is ook zo. En met betrekking tot kletspraatjes kunnen we nog veel van elkaar leren. Begroet iedereen met nieuwsgierig enthousiasme. Vind je iemand leuk, dan speel of klets je even met elkaar. Heb je geen zin meer? Dan steek je de straat over of zegt dat je door moet. Gaat iemand over je grenzen heen? Dan blaf of grom je en loop je weg. Heel duidelijk. Kon ik Bella maar overal mee naartoe nemen. Of elke dag in een dinosauruspak over straat lopen.


2 reacties

Hennie Verkerke · 4 maart 2019 op 21:37

Prettige, actuele column, Linda! Mooi ook. En dan die illustratie. Spetterend.

    Linda Schlief · 5 maart 2019 op 08:39

    Dankjewel! Ik breng graag de actualiteit in verband met persoonlijke ervaringen. 🙂

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.